"Gwiazd naszych wina"

Po Gwiazd naszych wina Johna Greena sięgnęłam zupełnie przypadkiem. Będąc na wakacjach w Polsce, namiętnie chodziliśmy do kina. Zobaczyłam plakat filmu, później sobie o nim poczytałam. Dobre recenzje i wysokie oceny mimo wszystko nie skusiły C. - nie przepada on za tego typu filmami. Trzeba oddać mu sprawiedliwość - nie jest to typowa męska rozrywka; brak wartkiej akcji i strzelanin co pięć minut z pewnością odstrasza męską część publiczności.

Później w księgarni zauważyłam książkę, i stwierdziłam, że i tak lepiej jest zacząć od papierowej wersji. Kupiłam, przeczytałam - bo co jak co, ale czyta się ją naprawdę szybko. Niestety, nieco się rozczarowałam...

Ale od początku.

Gwiazd naszych wina to historia miłosna dwójki nastolatków chorych na raka. Ona całe życie spędza w towarzystwie butli z tlenem, on jest po amputacji nogi i wychodzi na prostą. Poznają się na jednym ze spotkań grupy wsparcia, i od razu przypadają sobie do gustu. Hazel zaraża Augustusa swoją miłością do prozy niejakiego van Houtena. Napisał on powieść, która inspiruje i frapuje Hazel od lat. Gdy więc nadarza się okazja spotkania, Augustus wykorzystuje swoje marzenie, aby spełnić pragnienie przyjaciółki. Wyruszają w szaloną podróż do Holandii, gdzie zmienia się wszystko...

Gdybym przeczytała tę książkę, mając lat naście, z pewnością bym się w niej zakochała. Jest romantyczna, wzruszająca, wielka miłość spada na naszych bohaterów niczym piorun, po czym zostaje brutalnie przerwana. Jest romans, szalona podróż, poświęcenie i walka z nieuleczalną chorobą, która sprawia, że całość jest jeszcze bardziej dramatyczna. Podoba mi się język powieści - jest lekki i zabawny, co kontrastuje z, bądź co bądź, poważną tematyką. Książka nie jest nudna ani przygnębiająca, czyta się ją szybko i przyjemnie.

Dla mnie problemem jest, że całość wyszła nierzeczywista. Wielokrotnie podkreślane jest, czy to przy narracji, czy w dialogach, że Hazel ani Augustus nie chcą być bohaterami. Jednak autor pokazuje ich w takim świetle, że na bohaterów wychodzą, bo przecież zachowują optymizm niemal do ostatnich chwil. A mi się wydaje, że to jednak nie do końca tak wygląda... Brakuje mi w tej powieści realizmu, mrocznej, głębokiej strony. Niby jest dużo przemyśleń i rozważań na tematy różne, ale dla mnie... No cóż, są na poziomie nastolatków, z którego ja już jakiś czas temu wyrosłam.

Książka mnie wciągnęła, bo przeczytałam ją szybciutko. Jeśli jednak oczekujecie prawdziwej historii, to się rozczarujecie. To bardziej wyobrażenia na temat bycia śmiertelnie chorym, które niekoniecznie pokrywają się z rzeczywistością.

Podsumowując - moim zdaniem, to książka o nastolatkach dla nastolatków. Jeśli zdecydujecie się na nią, będąc nieco starszymi i doświadczonymi, może rozczarować. Lub troszkę rozśmieszyć swoją naiwnością. Niemniej, jest wzruszająca i napisana przyjemnym językiem, więc może dlatego warto po nią sięgnąć...?

Gwiazd naszych wina

John Green

Wydawnictwo Bukowy Las

Wrocław 2013

Dyniowy czas. Tiramisu

Kiedy tylko zobaczyłam to boskie tiramisu u Doroty wiedziałam, że będę musiała takie zrobić. Przepadam za tiramisu, na samą myśl o tym deserze cieknie mi ślinka. We Włoszech się nim zajadałam - nasz hotelowy kucharz przygotowywał naprawdę wspaniałe. Zachęcony komplementami, dał się nawet namówić na przygotowanie dwóch porcji, gdy już prawie zamykano kuchnię, a my akurat wróciliśmy z Werony, zmoknięci, zmarznięci i spragnieni czegoś słodkiego i pysznego. Później siedziałam w hotelowym pokoju, po prysznicu, opatulona szlafrokiem i kołdrą, i rozkoszowałam się tym niebiańskim smakiem...

Gdy więc zobaczyłam połączenie tiramisu, z którym wiąże się mnóstwo wspomnień z moich chyba najbardziej udanych wakacji, z dynią, którą niemal wielbię, nie potrafiłam nie ulec. Kupiłam malutką hokkaido i przygotowałam z niej intensywnie pomarańczowe puree. Połączyłam je z mascarpone, kremówką i aromatycznymi przyprawami, przełożyłam biszkoptami namoczonymi w kawie z amaretto. I już! Deser jest naprawdę prosty w przygotowaniu, a smak... Nie da się go opisać, trzeba tego po prostu spróbować! Choć, tak naprawdę, mogę być zupełnie nieobiektywna w tym względzie, bo to połączenie moich ulubionych smaków. Z drugiej strony, nie znam nikogo, kto nie lubiłby tiramisu. Jeśli więc podoba Wam się myśl o aromatycznym, rozpływającym się w ustach deserze, czym prędzej zabierajcie się do pracy.

Zmieniłam nieco proporcje w porównaniu z oryginałem. W sumie to dość mocno je zmniejszyłam, a i tak porcje wyszły mi gigantyczne! Nawet ja, kochająca słodkie i zachwycona tym deserem, po obiedzie nie dałam rady zjeść całości... Spokojnie więc możecie przygotować 6 mniejszych, a wszyscy i tak będą nasyceni.

Dania z dynią, słodkie i wytrawne, przygotowali dzisiaj ze mną Panna Malwinna, Lejdi, Sianko, Martynosia, Mirabelka oraz Bartoldzik. Cudownie było znów upichcić coś razem w wirtualnej kuchni!

Dyniowe tiramisu

Składniki:

(na 4 porcje)

• 250 g serka mascarpone
• 150 ml śmietany kremówki (38%)
• 35 g cukru pudru
• 1 łyżeczka cynamonu
• 1 łyżeczka kardamonu
• 1/2 łyżeczki imbiru
• 1/4 łyżeczki gałki muszkatołowej
• 200 g puree z dyni
• 75 g podłużnych biszkoptów
• 100 g mocnej kawy
• 50 ml amaretto

dodatkowo:

• 200 ml śmietany kremówki (38%)
• 1 łyżeczka cukru pudru
• 1 łyżeczka cynamonu
• 25 g orzechów włoskich

Mascarpone ubić z kremówką i cukrem na puszystą masę. Dodać puree z dyni i przyprawy, zmiksować na gładką masę.

Letnią kawę wymieszać z amaretto. Moczyć w niej biszkopty, ewentualnie przełamać, ułożyć na dnie szklanek. Na to wyłożyć warstwę kremu dyniowego, potem warstwę nasączonych biszkoptów i resztę kremu.

Pozostałą kremówkę ubić z cukrem pudrem. Wyłożyć na wierzch. Oprószyć cynamonem, posypać posiekanymi orzechami.

Schłodzić w lodówce przez 2-3 godziny przed podaniem.

Smacznego!

Jeśli ktoś nie lubi dyni (osobiście wątpię, żeby to w ogóle było możliwe), to w najbliższym czasie będzie miał sporo okazji, żeby się do niej jednak przekonać. Bo na blogu będzie w tym roku dyniowe szaleństwo. A co!

O życiu na emigracji. I zdrowy mus czekoladowy

Muszę powiedzieć to głośno - bywa, że wstydzę się za rodaków. I jest mi z tym źle.

Żeby nie było - nie wstydzę się bycia Polką. Mieszkam w Danii już prawie pięć lat, i bardzo mi się tu podoba. Lubię podejście Duńczyków - są spokojni, zawsze mają czas, nie spieszą się. Są bardzo tolerancyjni - nie oglądają się na ulicy nawet za najdziwniej ubranymi ludźmi, nie zaglądają w odsłonięte okna, nie obchodzi ich, jakiej jesteś orientacji i jaką religię wyznajesz. Są też bardzo mili i otwarci na obcokrajowców - przez te pięć lat spotkałam naprawdę niewielu, którzy byli nieprzyjemni tylko dlatego, że przyjechałam z innego kraju. Rodzina C. jest dla mnie bardzo miła, wykazują się nieustającą cierpliwością do mojego szkaradnego duńskiego. W urzędach, chociaż dukam niemiłosiernie, panie z okienka starają się mnie zrozumieć. Doceniają, że próbuję. I to mi wystarcza, żeby próbować znowu. Choć wiem, że moja gramatyka kuleje, a wymowa szwankuje, doceniam ich starania. Każdy komplement motywuje mnie do dalszej pracy, do doskonalenia.

Jednak polityka Danii, jako kraju, zaczyna się zmieniać. Nie chcą nowych obcokrajowców. I wiecie co? Ja im się wcale nie dziwię. Też bym nie chciała.

Wiele osób wykorzystuje bardzo dobre zaplecze socjalne. Przyjeżdżają, pracują pół roku, ściągają tu całe rodziny i żyją na zasiłku. Kradną. Sprawiają, że Duńczycy czują się nieswojo w swoim własnym kraju. A tak być nie powinno.

Wczoraj poszłam na zakupy do mojego małego marketu. Chwilę po mnie wpadło czterech Polaków, wysokich i szerokich, w siedemdziesięciu pięciu procentach łysych. Krzyczeli do siebie przez pół sklepu, kupili nieprawdopodobne ilości wódki, a język, jakim się posługiwali, nawet mnie przyprawił o lekką palpitację. Dziękowałam Bogu, że nikt ich nie rozumie. Dzieci przed nimi uciekały, a dziewczyna w kasie spojrzała na mnie z porozumiewawczą miną mówiącą: Kto ich, u licha, wpuścił do naszego kraju...?

No tak... Tylko, że ten kraj nie jest mój. Nie tak jak jej. A też bym chciała popatrzeć na nich tak krytycznie, bezlitośnie. A nie mogę. Bo to też Polacy...

W takich razach wstydzę się za nich ogromnie. No bo jak to tak...? Przez to te wszystkie stereotypy, które sprawiają, że ja mam w życiu ciężej. Tak! Bo choć nigdy w życiu nic nie ukradłam, jestem ułożona, nie oszukuję i ciężko pracuję, patrzą na mnie podejrzliwie, bo jestem Polką. A Polacy to to i tamto. Ja nie, ale kogo to obchodzi...?

Chyba brzmię niekonsekwentnie. Jako osoba prywatna, nie mam problemów z Duńczykami. Natomiast jeśli chodzi o pracę... O, długo by pisać. Ze względu na polskie nazwisko mam często przechlapane, bo ludzie pewne rzeczy zakładają z góry. A ja potem muszę się z tym mierzyć, tłumaczyć, wyjaśniać i przepraszać. Chociaż nic złego nie zrobiłam.

Polacy na emigracji - ogarnijcie się! Zachowujcie się przyzwoicie, a nie jak banda skończonych idiotów i prostaków. To może pomóc, nie tylko mi.

Uff... Ale się wyżaliłam.

Żeby Wam te moje bardzo osobiste wywody osłodzić, mam pyszny krem czekoladowy. Mus właściwie. Delikatny, słodki, intensywny. Zdrowy, bo bez cukru, za to z miodem, kakao i awokado. Jest delikatny i lekki, i naprawdę pyszny. I wcale nie czuć, że zdrowy. 

Spróbujcie koniecznie.

Mus czekoladowo-bananowy z awokado

Składniki:

(na 2 niewielkie porcje)

• 1 awokado
• 1 banan
• 1 łyżeczka soku z cytryny
• 1 łyżeczka ekstraktu z wanilii
• 2 łyżeczki miodu
• 3 łyżki kakao

dodatkowo:

• 1 łyżeczka kakao

Wszystkie składniki dokładnie zmiksować blenderem na gładką masę. Przełożyć do szklanek, schłodzić w lodówce 30-60.

Przed podaniem oprószyć kakao.

Smacznego!

Chyba jestem trochę nadwrażliwa, dzisiaj bowiem miałam egzamin, i teraz się lekko stresuję. I będę przez kolejne trzy tygodnie, bo tyle się czeka na wyniki. Edukacja jest tylko dla ludzi o mocnych nerwach, zdecydowanie...

Syrop z dyni do październikowej kawy

Październik nas rozpieszcza. Niemal nie pada, a jeśli już, to w nocy, gdy słuchanie kropli równomiernie uderzających o szyby sprawia, że lepiej mi się zasypia. Dni są ciepłe, słoneczne. W piątek świat powleczony był mgłą, co jednak też miało swój urok. Park, nieco bardziej tajemniczy niż zazwyczaj, liście szeleszczące pod stopami, cisza, przerywana tylko szumem wiatru. W sobotę znów wyszło słońce. Ptysia z zachwytem biega po trawnikach obsypanych złotymi i czerwonymi liśćmi, a ja podążam za nią z uśmiechem. Chodzimy po naszym małym parku w kółko, i wcale nam się nie nudzi. Tylko żałuję troszkę, że w tym roku nici z październikowych jeżyn... Na krzaczkach nie zostało już nic. Pocieszam się gruszkami, jabłkami i dynią, które sprawiają, że moja kuchnia pachnie cudownie! Odrobina cynamonu, kardamonu i imbiru, trochę wanilii i skórki otartej z cytryny, i już nie chce mi się nigdzie wychodzić. Cała zanurzam się w tym oszałamiającym aromacie przypraw jesienno-zimowych, którym nie potrafię się oprzeć. Niedługo przyjdzie czas na przyprawę do piernika...

Póki co jednak - dynia. Królowa jesieni. W intensywnych odcieniach pomarańczu, stonowanej zieleni, delikatnym, jakby morelowym kolorze, lub niemal czarna. Każda zachwycająca na swój sposób. Te maleńkie stanowią wspaniałą ozdobę, dorodne smakują wyśmienicie. Uwielbiam dynie, nie wyobrażam już sobie mojej kuchni bez porządnej porcji dyniowego musu, który zmienia się w najróżniejsze pyszności.

W tym roku mam plan; mam nadzieję, że wszystko się uda i starczy mi czasu na realizację przepisów, które sobie upatrzyłam.

Dzisiaj mam dla Was syrop dyniowy, w którym, gwarantuję, zakochacie się bez pamięci.

Rok temu zaprzyjaźniłam się z kawą dyniową. Pachnie fenomenalnie, smakuje jeszcze lepiej. Taka kawa-deser, z górą bitej śmietany. Delikatna dyniowa nuta, mnóstwo rozgrzewających przypraw. Idealna po długim spacerze, gdy za oknem ciemno i zimno.

Problem jednak był z nią prosty - każdorazowe przygotowanie całości zabierało mi za dużo czasu; nie zawsze też miałam odrobinę musu z dyni w lodówce. Gdy więc znalazłam przepis na dyniowy syrop u Madlene, nie wahałam się ani chwili. Pachnie bajecznie, a już jego odrobina wystarcza, aby kawa nabrała cudownego aromatu. Nieco pokombinowałam z proporcjami i przyprawami; tak, żeby smak był idealnie dopasowany do moich oczekiwań. Dlatego też mój syrop jest bardzo intensywny w smaku; jeśli lubicie bardzo słodką kawę, możliwe, że trzeba będzie dodać nieco cukru. Dla mnie 2 łyżeczki syropu są optymalne - kawa jest aromatyczna, lekko słodka, ze spienionym mlekiem smakuje wyśmienicie. 

Syrop korzenno-dyniowy

Składniki:

(na 320 ml syropu)

• 200 ml wody
• 170 g cukru
• 2 łyżeczki mielonego cynamonu
• 1/2 łyżeczki mielonych goździków
• 1/2 łyżeczki mielonego imbiru
• 1/2 łyżeczki mielonej gałki muszkatołowej
• 1 łyżeczka mielonego kardamonu
• 90 g musu z dyni

Wodę zagotować z cukrem, aż do rozpuszczenia cukru. Dodać przyprawy i mus z dyni, gotować jeszcze przez około 10 minut, aż syrop wyraźnie zgęstnieje.

Przelać przez sitko, ostudzić.

Przechowywać w szczelnie zamkniętej butelce lub słoiku w lodówce.

Smacznego!

A teraz idę się uczyć. Trzymajcie kciuki.

Na śniadanie zamiast chleba - pancakes. Z karmelizowanymi jabłkami

Coś mam ostatnio lenia, jeśli chodzi o pieczenie chleba czy bułek. Co znajdę jakiś ciekawy pomysł, to albo nie mam wszystkich składników, albo wyrastanie trwa dwa dni (dosłownie!), albo całość jest zbyt skomplikowana. Albo może po prostu szukam wymówek, sama już nie wiem... Rano, i owszem, mam ochotę na pyszną, mięciutką, pachnącą bułeczkę, ale kiedy przychodzi moment przygotowań... Rezygnuję. Nie wiem, dlaczego. 

Chociaż... To chyba dlatego, że codziennie gotuję obiady. Kiedyś to C. się tym zajmował, a jak był w pracy, po prostu jadłam tosta. Teraz, gdy wraca do domu późno, zmęczony, mam ochotę podać mu coś ciepłego i smacznego. Więc gotuję - zupy, makarony z sosami, ostatnio nawet upiekłam kurczaka. Tyle, że to mnie aż tak nie kręci, robię to trochę z przymusu, a nie dlatego, że bardzo mi się chce. I ten czas, który spędzam w kuchni na gotowaniu obiadów, mi wystarcza. Nie mam ochoty siedzieć tam kilku godzin dłużej, żeby upiec chleb. I jestem w kropce...

Mam nadzieję, że mi przejdzie. Albo jakoś przekonam się do tego gotowania. Albo C. przejdzie na dietę, na której będzie mógł spożywać tylko kanapki. Zobaczymy.

Póki co, mam jeszcze jeden pomysł na załatwienie sprawy śniadania. Owszem, czasem chodzę do piekarni naprzeciwko, ale częściej, jeśli nie ma chleba, stawiam na pancakes.

Kiedy zobaczyłam, jak długo na blogu nie było żadnych placuszków, włosy stanęły mi dęba. Jak to możliwe...? Przecież robię je od czasu do czasu... No tak, tylko że zjadamy je szybciutko, póki są gorące, i nie zostaje nic do obfotografowania. A rano jesteśmy głodni, i nikomu się czekać nie chce. Niemniej, tym razem szybciutko zrobiłam kilka zdjęć, zanim C. dorwał się do talerza. Bo te placuszki wyszły wyśmienite!

Orzechowe, z karmelizowanym jabłkami. A jabłka smakują zupełnie wyjątkowo, bo do karmelu dodałam sporo miodu. Dzięki temu mają jego wyraźny smak i aromat. Są pyszne; mięciutkie i pachnące, dosłownie rozpływały się w buzi. Tak rozpoczęty dzień musi być udany, prawda...?

Orzechowe pancakes z jabłkami w miodowym karmelu

Składniki:

(na 12-15 sztuk)

• 2 jajka
• 150 ml mleka
• 80 ml oleju
• 200 g mąki pszennej
• 1 łyżeczka sody oczyszczonej
• 1/2 łyżeczki soli
• 40 g cukru
• 20 g mielonych orzechów laskowych

dodatkowo:

• 3 jabłka
• 50 g cukru
• 50 g miodu
• 2 łyżki wody

Najpierw przygotować jabłka:

Jabłka obrać, przekroić na ćwiartki, wykroić gniazda nasienne i pokroić w cienkie plasterki.

Na patelni skarmelizować cukier z wodą. Gdy nabierze złotego koloru, dodać miód, karmelizować jeszcze chwilę, aż miód się rozpuści i wszystko się połączy.

Dodać jabłka, dusić pod przykryciem, aż zmiękną.

Odstawić.

Jajka lekko ubić, wymieszać z mlekiem i olejem.

Mąkę przesiać, wymieszać z sodą, solą, cukrem i orzechami. Dodać do mokrych składników, dokładnie wymieszać.

Smażyć placuszki na rozgrzanej patelni bez tłuszczu z obu stron, aż nabiorą jasnobrązowego koloru.

Jabłka podgrzać, lekko odparować.

Pancakes podawać gorące z jabłkami i sosem, który się wytworzył.

Smacznego!

Chleba piec mi się nie chce, ale zawsze znajdę w sobie energię do przygotowania czegoś słodkiego. Pysznego. I z dynią!

Jesienne finansjerki z jabłkami

I mamy październik. Wrzesień minął sama nie wiem kiedy, zleciał w tym roku wyjątkowo szybko. Tyle rzeczy się wydarzyło, ale czas oczekiwania pomiędzy nimi zlał się w jedno. Czas pędzi nieubłaganie, zbliżając nas do nieuchronnych zmian. Niby jeszcze tyle czasu przede mną, ale co, jeśli minie tak szybko, jak wrzesień? Nawet się nie obejrzę, a będzie Halloween, zimny, ponury listopad, pierwszy śnieg, Mikołajki, kupowanie świątecznych krasnali, a wreszcie Święta i Nowy Rok. A potem już tylko malutki kroczek będzie dzielił mnie od rozpoczęcia nowego etapu w życiu... Czy jestem gotowa? Sama nie wiem. Trochę się boję, ale bardziej jestem podekscytowana. Bo to przecież będzie fantastyczna przygoda, prawda...? 

Mam nadzieję.

Niedawno był Dzień Jabłka, o którym dowiedziałam się z zaprzyjaźnionych blogów. Mam więc dla Was spóźnione (ale tak naprawdę na jabłka nigdy nie jest za późno, prawda...?), ale niezwykle pyszne finansjerki. Robiłam je już jakiś czas temu, z rabarbarem, białą czekoladą i migdałami. Smakowały niebiańsko! Każdy, kto ich spróbował, nie mógł się nachwalić. Postanowiłam więc je przerobić, na nieco bardziej pasujące do jesiennej aury. Są więc jabłka, orzechy i rodzynki (które można namoczyć w rumie - będzie jeszcze pyszniej!), zamknięte w mięciutkim, pachnącym cieście. Palone masło nadaje dodatkowej orzechowej nuty, i całość smakuje naprawdę bajecznie. Ciężko się od nich oderwać.

Można finansjerki przygotować w zwykłej formie na muffiny, powinno wtedy wyjść 10-12 sztuk.

Orzechowe finansjerki z jabłkami i rodzynkami

Składniki:

(na 6 sztuk)

• 180 g masła
• 100 g cukru
• 155 g mąki pszennej
• 60 g mielonych orzechów laskowych
• 1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
• 1/2 łyżeczki soli
• 2 jabłka
• 6 białek
• 50 g rodzynek

Rodzynki zalać wrzątkiem, odstawić.

Jabłka obrać, wyciąć gniazda nasienne i pokroić w kostkę.

Mąkę przesiać, wymieszać z orzechami, proszkiem i solą.

Masło włożyć do garnuszka, podgrzewać na średnim ogniu, aż zbrązowieje i nabierze lekko orzechowego zapachu. Gorące wlać do mąki, dokładnie wymieszać.

Białka lekko ubić, partiami dodawać do ciasta, delikatnie mieszając.

Rodzynki odcisnąć, razem z jabłkami dodać do ciasta, delikatnie połączyć.

Formę na 6 finansjerek wysmarować masłem i wysypać mąką. Przełożyć do niej ciasto.

Piec w 180 st. C. przez 25 minut, do suchego patyczka.

Przestudzić w formie, a następnie wyjąć na kratkę i pozostawić do całkowitego ostudzenia.

Smacznego!

Finansjerki przygotowujemy na samych białkach, więc jeśli znudziły się Wam bezy, albo po prostu nie macie na nie akurat ochoty, polecam Wam te urocze maleństwa. Obiecuję, że się nie zawiedziecie.

Tarta ze śliwkami - możliwe, że najlepsza

Nie jestem wielką fanką śliwek. Owszem lubię, ale jakoś tak... Specjalnie mnie do nich nie ciągnie. Jesienne jabłka, gruszki, kasztany czy dynia - o, to jest to, co mnie kręci! One przychodzą mi do głowy, gdy wymyślam kolejne słodkości. To przepisów z ich udziałem szukam w internecie i książkach. Śliwki zeszły na dalszy plan, i muszę przyznać, że jakoś bardzo mi ich nie brakuje. Niemniej, będąc ostatnio w sklepie i szukając pomysłu na jakiś szybki obiad, najlepiej na dwa dni, w oko wpadły mi śliwki właśnie. Dorodne, intensywnie fioletowe kulki. Wyglądały tak smakowicie, że nawet nie próbowałam się im oprzeć, i przyniosłam kilogram do domu. Już po drodze ułożyłam w głowie ogólny plan, pozostało tylko dopracowanie szczegółów.

Musiała to być tarta - bo dostałam nową, prostokątną formę i koniecznie musiałam ją w końcu wypróbować. Z lekkim, serowym nadzieniem, bo kiedyś jadłam sernik ze śliwkami i smakował bosko. Na kruchym cieście, koniecznie kakaowym, bo będzie pięknie wyglądać. I te śliwki... Co zrobić, żeby podkreślić ich smak...? Postanowiłam je upiec, ale nie na cieście, tylko osobno. Dzięki temu wyraźne widoczne są wszystkie warstwy, które idealnie się uzupełniają. Do śliwek i spodu dałam cynamon, bo pomyślałam, że będzie pasował. Do śliwek i kremu dałam miód zamiast cukru, bo jego posmak wydawał mi się znakomitym uzupełnieniem. Wyszło, szczerze mówiąc, lepiej, niż się spodziewałam.

Bardzo kruchy spód, delikatna masa serowa i miękkie, rozpływające się w ustach śliwki, lekko kwaskowate, trochę słodkie - całość komponuje się rewelacyjnie! Smaki są doskonale wyważone, i mówię Wam - od tej tarty nie można się oderwać.

I tak - byłoby łatwiej upiec po prostu wszystko razem. Ale to już nie byłoby to samo...

Tarta sernikowo-miodowa ze śliwkami

Składniki:

(na prostokątną formę do tarty 34x10 cm)

ciasto kruche:

• 230 g mąki pszennej
• 20 g kakao
• 1 łyżeczka cukru
• 1/2 łyżeczki soli
• 1 łyżeczka cynamonu
• 125 g zimnego masła
• 1 jajko

masa serowa:

• 200 g serka kremowego
• 100 ml śmietany kremówki (38%)
• 2 jajka
• 1 łyżeczka ekstraktu z wanilii
• 55 g miodu

pieczone śliwki:

• 700 g śliwek
• 100 g miodu
• 1 łyżeczka cynamonu

Mąkę przesiać z kakao, wymieszać z cukrem, solą i cynamonem. Dodać zimne masło, posiekać, a następnie rozetrzeć palcami. Wbić jajko, szybko zagnieść gładkie ciasto.

Ciasto podzielić na pół, z każdej części uformować kulę, zawinąć w folię spożywczą i schłodzić w lodówce przez 1 godzinę.

Śliwki przekroić na pół, wyjąć pestki. Ułożyć na blasze skórką do dołu.

Miód wymieszać z cynamonem, polać nim śliwki.

Piec w 180 st. C. przez 45 minut.

Wyjąć z piekarnika, ostudzić.

Jedną kulkę ciasta kruchego (drugą zachować do innego wypieku) rozwałkować, wyłożyć nią formę do tarty.

Gęsto nakłuć widelcem, a następnie przykryć kawałkiem papieru do pieczenia i wysypać ceramicznymi kulkami (lub grochem czy fasolą).

Piec w 180 st. C. przez 15 minut.

Usunąć z ciasta kulki i papier.

Piec kolejne 10 minut w 180 st. C.

Przestudzić.

Serek, kremówkę, jajka, ekstrakt i miód krótko zmiksować, tylko do połączenia składników. Wylać na przestudzony spód.

Piec w 160 st. C. przez 30 minut, aż masa się zetnie.

Wystudzić w uchylonym piekarniku, a następnie schłodzić w lodówce przez 3-4 godziny.

Przed podaniem wyłożyć na tartę śliwki; zupełnie ostudzone lub jeszcze lekko ciepło. Polać powstałym przy pieczeniu syropem.

Smacznego!

Śliwek radzę upiec więcej. Są doskonałym dodatkiem do wszelkich puddingów czy kremów śniadaniowych, a także gofrów czy tostów na słodko. Znikają błyskawicznie, bo cynamonowo-słodki zapach kusi ogromnie. Mówię Wam - temu nie można się oprzeć...

Ciasta kruchego wychodzi na dwie takie tarty. Ale nie wiem, jak przygotować połowę, bo w składnikach jest tylko jedno jajko... Niemniej - nic się nie zmarnuje, i już niedługo pokażę Wam, jak można takie ciasto wykorzystać.