Wiosenny sernik z mascarpone

Dziś ostatni dzień konkursu na Mikserze, w sieci więc całe mnóstwo serników. I ja postanowiłam wykorzystać tę ostatnią chwilę, i jeszcze coś przygotować. Choć z zasady jestem sceptyczna, to jednak nutka nadziei na wygraną zawsze gdzieś się tli... Zobaczymy. W każdym razie, dla mnie, nagrodą za udział w konkursie była możliwość zjedzenia kilku pysznych serników, a jak zapewne wiecie, to zdecydowanie moje ulubione ciasta. Nigdy nie mam ich dość...

Jakiś czas temu potrzebowałam mascarpone. Chodziłam, szukałam - nic. Może w poniedziałek. Hmm... Mascarpone na wagę złota.

W związku z tym C. kilka dni później, pamiętając moją desperację, kiedy w sklepie zauważył mascarpone, bez wahania nabył dwa opakowania, żeby mi je w domu uroczyście wręczyć. Ucieszyłam się, choć już nie pamiętałam nawet, do czego mi pierwotnie było potrzebne.

Choć zostało mu jeszcze trochę czasu, postanowiłam wykorzystać je natychmiast. Nigdy jeszcze nie piekłam sernika na samym tylko mascarpone, i stwierdziłam, że to wyśmienita okazja. Dodałam do masy słodzone mleko skondensowane, które w czasie pieczenia lekko się skarmelizowało - na wierzchu sernika powstała cudowna karmelowa skorupka, a całość nabrała niesamowitego zapachu i delikatnego posmaku karmelu. Do tego wanilia i owoce - u mnie maliny i borówki amerykańskie, bo akurat to miałam w lodówce. Wyszło pysznie - sernik jest delikatny i lekki, słodki, ale nie za bardzo. Owoce idealnie tutaj pasują, bez nich ciasto mogłoby być nieco mdłe... Myślę, że wspaniale sprawdziłyby się kwaskowate wiśnie.

Spód tym razem to niezawodne kruche ciasto od Michela Roux (z jego Ciast pikantnych i słodkich). Na wierzchu chmura bitej śmietany z dodatkiem galaretki, dzięki temu jest bardzo świeża w smaku. Na wierzch reszta owoców (można dać więcej, ja nie miałam) zanurzonych w galaretce - dzięki temu ładnie się błyszczą i dłużej zachowają ładny wygląd.

Sernik wyszedł naprawdę pyszny, delikatny, lekko budyniowy w smaku. Pyszności. Koniecznie musicie spróbować.

Sernik z mascarpone i owocami w kruchym cieście

Składniki:

(na tortownicę o średnicy 20 cm)

kruche ciasto:

• 250 g mąki pszennej
• 1 łyżeczka cukru
• 1/2 łyżeczki soli
• 125 g zimnego masła
• 1 jajko

masa serowa:

• 500 g serka mascarpone
• 150 g mleka skondensowanego słodzonego
• 3 jajka
• 2 łyżeczki ekstraktu z wanilii
• 1,5 łyżki budyniu waniliowego (proszek)
• 150 g borówek amerykańskich
• 85 g malin
• 1 łyżka mąki pszennej

dodatkowo:

• 40 g malin
• 50 g borówek amerykańskich
• 1/2 opakowania (37 g) galaretki morelowej
• 200 ml wrzątku
• 350 ml śmietany kremówki (38%)

Mąkę przesiać do miski, wymieszać z cukrem i solą. Dodać pokrojone w kostkę masło, posiekać, a następnie szybko zagnieść. Wbić jajko, zagnieść gładkie ciasto.

Z ciasta uformować kulę, owinąć w folię spożywczą i schłodzić w lodówce przez 30 minut.

Ciasto cienko rozwałkować, wykroić okrąg na spód.

Spód tortownicy wyłożyć papierem do pieczenia. Ułożyć okrąg z ciasta. Schłodzić w lodówce przez 15-20 minut.

Przed pieczeniem gęsto nakłuć widelcem.

Piec w 190 st. C. przez 15 minut.

Wystudzić.

Z pozostałego ciasta wykroić paski o szerokości 5 cm, wyłożyć nimi brzegi tortownicy, formując krawędź.

Mascarpone, mleko skondensowane, jajka, ekstrakt i budyń umieścić w misce. Zmiksować na gładką masę - tylko do połączenia składników.

Owoce obtoczyć w mące, dodać do masy serowej, delikatnie wymieszać łyżką.Masę przelać do formy.

Piec w 150 st. C. przez 1,5 godziny.

Wyłączyć piekarnik; zostawić sernik w zamkniętym piekarniku aż do wystudzenia.

Całkowicie wystudzone ciasto schłodzić w lodówce przez 3-4 godziny, a najlepiej przez całą noc.

Galaretkę rozpuścić we wrzątku, ostudzić, wstawić do lodówki. Kiedy zacznie lekko tężeć, zanurzać w niej owoce przeznaczone do dekoracji. Odkładać owoce na talerz, najlepiej tak, żeby się nie dotykały. Wstawić do lodówki.

Kremówkę ubić, pod koniec powoli wlewając tężejącą galaretkę. Masę wyłożyć na sernik, schłodzić w lodówce przez 15-20 minut.

Udekorować owocami w galaretce.

Smacznego!

Przepis jest dość długi, ale w przygotowaniu sernika nie ma większej filozofii. Wyjdzie każdemu - jestem pewna. A smak i wygląd zachwycą gości.

Sernik czekoladowy z granatem

W poprzednim poście pisałam, że czas zacząć myśleć o Wielkanocy. Nie wiem jeszcze, jak to dokładnie z nami będzie. Tydzień wcześniej bowiem jedziemy do Polski, i już rozmawiałam z Mamą na temat pieczenia. Co prawda stwierdziła, że paschy nie dam rady zrobić, bo twarogu z polskiego mleka się przygotować nie da. Hmm... Ja nie dam rady...? 

No dobra, w sumie to nie wiem, czy dam. Ale się postaram. Bo pasch się u nas nie jadało, tak samo jak mazurków zresztą. Były babki wszelakie i serniki pieczone, z rodzynkami. Później Mama robiła boski sernik na zimno - najlepszy, jaki w życiu jadłam. Będę się musiała uśmiechnąć o przepis - sernik był pełen bakalii, z polewą czekoladową... Czysta rozkosz. Na samą myśl głodna się robię.

Wracając jednak do meritum - pasch się u nas ani nie robiło, ani nie jadło. Dlatego dopiero rok temu zrobiłam swoją pierwsza, i przepadłam. Jest tak dobra, że na samą myśl cieknie mi ślinka. Przed wyjazdem z pewnością jakąś nam zrobię, a i w Polsce postaram się ją przygotować - bo naprawdę warto. Mniam!

Co do mazurków, to jeszcze się nie zdecydowałam. Jakoś nie do końca mnie do siebie przekonują - jadłam pyszne, ale też przesłodzone i mdłe, na twardym, a nie kruchym cieście... Robiłam raz czy dwa, wyszły niezłe, ale strasznie słodkie, i niby chciałam spróbować znowu, ale jakoś tak... Nie wyszło... Widziałam jednak mnóstwo przepisów na niestandardowe czy też nietradycyjne mazurki, i może pójdę w tym kierunku...? Nie wiem jeszcze, zobaczymy.

Dzisiaj jednak chciałabym podzielić się z Wami przepisem na sernik, którego żaden świąteczny stół się nie powstydzi. Jest obłędny, cudownie intensywny, jeden kawałek zabiera nas w cudowną podróż pełną czekolady... 

Jest kruchutki, kakaowy spód, a na tym niesamowicie czekoladowa masa serowa. Niezbyt słodka, bardzo intensywna. Sernik, mimo ubijania jajek, nie jest puszysty, ale zwarty i konkretny. Dwieście gram czekolady w końcu robi swoje! Na to mus z białej czekolady, który dla zachowania równowagi jest słodki, lekki i delikatny. Warstwy te komponują się ze sobą znakomicie, każdy kęs to czysta rozkosz. A żeby całość nieco ożywić, wierzch udekorowałam pestkami granatu. Słodko-kwaśne i soczyste, wspaniale uzupełniają czekoladowość ciasta. W dodatku ich czerwień świetnie komponuje się z całością wizualnie. Koniecznie musicie spróbować - ten sernik bowiem to czysta rozkosz dla podniebienia.

Generalnie przygotowałam go z głowy, tylko przepis na mus wzięłam z Deserów Pierre'a Herme. Od siebie dodałam żelatynę, żeby był bardziej stabilny.

Sernik czekoladowy z musem z białej czekolady i granatem

Składniki:

(na tortownicę o średnicy 20 cm)

spód:

• 120 g ciastek digestive
• 2 łyżki kakao
• 60 g masła

masa serowa:

• 500 g twarogu 3krotnie zmielonego
• 3 jajka
• 200 g ciemnej czekolady (70%)
• 80 g ciemnego brązowego cukru
• 1 łyżeczka ekstraktu z wanilii
• 2 łyżki budyniu czekoladowego (proszek)

mus z białej czekolady:

• 80 g białej czekolady
• 200 ml śmietany kremówki (38%)
• 1 listek żelatyny

dodatkowo:

• 1 owoc granatu

Ciastka dokładnie pokruszyć, wymieszać z kakao. Masło rozpuścić, wymieszać z ciasteczkami.

Dno formy wyłożyć papierem do pieczenia. Ugnieść na dnie masę ciasteczkową, schłodzić w lodówce 20-30 minut.

Piec w 180 st. C. przez 10-12 minut.

Ostudzić.

Czekoladę rozpuścić a kąpieli wodnej, przestudzić.

Jajka utrzeć z cukrem na puszystą masę, partiami dodawać twaróg. Dodać czekoladę, zmiskować. Dodać ekstrakt i budyń, połączyć.

Masę przelać na podpieczony spód.

Piec w 140 st. C. przez 40 minut.

Ostudzić w uchylonym piekarniku, następnie schłodzić w lodówce przez 3-4 godziny.

Żelatynę namoczyć w zimnej wodzie. 

30 ml śmietanki zagotować, zdjąć z palnika, dodać odciśniętą żelatynę, dokładnie wymieszać. Zalać śmietanką posiekaną czekoladę, wymieszać aż do rozpuszczenia.

Pozostałą kremówkę ubić na sztywno. Partiami dodawać do masy czekoladowej, mieszając delikatnie, ale dokładnie.

Masę przełożyć na sernik, schłodzić w lodówce przez 1-2 godziny.

Z granatu wyjąć pestki, udekorować nimi sernik.

Smacznego!

Tym sernikiem otwieram sezon na Wielkanocne wypieki. Sama jeszcze nie do końca wiem, co to będzie, ale mam ogromną ochotę na babkę... Co Wy na to?

Piernikowe śniadanie - na pożegnanie zimy

Dzisiaj mam propozycję deserowo-śniadaniową.

Otóż niektórzy nie wyobrażają sobie śniadania na słodko (choć niewiele znam takich osób), dla nich więc polecam to danie jako deser albo podwieczorek. W takiej sytuacji wyjdzie więcej porcji. Bo kto na deser da radę zjeść trzy kromki chałki...? Nawet ja bym się poddała. Na śniadanie jednak, szczególnie sobotnie, taka porcja jest w sam raz. Po spacerze z psem miło usiąść sobie wygodnie w fotelu z takimi pysznościami.

Tak naprawdę to taki comfort food - nie za bardzo nadaje się dla gości, bo niewyględny. Ale dla domowników jest idealny - ciepły, pachnący i słodki. Można się nim zajadać i zajadać, z prawdziwą przyjemnością.

Całość jeszcze pachnie piernikiem, przyjemnie rozgrzewa od środka. Choć tak naprawdę w głowie już mam truskawki, takie śniadanie zajadam z prawdziwą przyjemnością. Zamiast słodkich, czerwcowych truskawek są pyszne gruszki w lepkim karmelu, też z dodatkiem przyprawy do piernika. Całość smakuje wybornie - idealnie śniadanie na ostateczne pożegnanie z zimą. Teraz czas zacząć myśleć o Wielkanocy, babkach, mazurkach i sernikach...

Piernikowe tosty francuskie z karmelizowaną gruszką

Składniki:

(na 2-6 porcji)

• 6 kromek czerstwej chałki
• 3 jajka
• 100 ml śmietany kremówki (38%)
• 2 łyżki cukru
• 1 łyżeczka cukru waniliowego
• 1 łyżeczka przyprawy do piernika

karmelizowane gruszki:

• 3 gruszki
• 4 łyżki cukru
• 100 ml śmietany kremówki (38%)
• 1/2 łyżeczki przyprawy do piernika

dodatkowo:

• 2 łyżki masła

Jajka roztrzepać, wymieszać z kremówką, cukrem, cukrem waniliowym i przyprawą do piernika. Chałkę maczać w masie jajecznej z obu stron tak, żeby dobrze nasiąknęła. Smażyć na rozgrzanej patelni na maśle z obu stron na złoty kolor.

Gruszki obrać, wyciąć gniazda nasienne, pokroić w szesnastki. Na gorącej patelni rozpuścić cukier, dodać kremówkę i przyprawę do piernika. Gdy masa nabierze karmelowej barwy, dodać gruszki, smażyć kilka minut.

Na talerzach układać kromki chałki, obok gruszki, polać pozostałym sosem.

Podawać ciepłe.

Smacznego!

Jeszcze tylko dwa tygodnie! Wiem, że jestem już nudna, ale naprawdę nie mogę się doczekać - wyjazd do Polski zaprząta wszystkie moje myśli. Jeszcze troszkę i zacznę się pakować, żeby niczego nie zapomnieć...

Ślimaczki z makiem, cudownie maślane

Te bułeczki upiekłam już jakiś czas temu, ale nadal pamiętam ich cudowny, maślany smak.

Pamiętam, że miałam ochotę na mięciutkie, pachnące bułeczki. Koniecznie z makiem chrupiącym między zębami. O wyjątkowym kształcie.

Poszłam więc do kuchni, i zabrałam się za pieczenie. Ciasto jest proste, bez żadnych wymyślnych składników. Jeśli piekliście kiedyś bułki, te nie będą stanowić wyzwania. Jeśli nie mieliście jeszcze szansy przygotować domowego pieczywa, te będą idealne na pierwszy raz, są bowiem wyjątkowo łatwe, a efekt zachwyci każdego. Pozwijane na kształt ślimaczków wyglądają wyjątkowo efektownie w koszyku na pieczywo. U mnie do zdjęcia ocalały raptem dwie sztuki, reszta bowiem została bardzo szybko zjedzona. Jeszcze ciepłe, pachnące masłem, smakują wybornie. Nie można im się oprzeć.

Maślane ślimaczki z makiem

Składniki:

(na 10 sztuk)

• 100 g masła
• 150 ml mleka
• 25 g świeżych drożdży
• 1 jajko
• 500 g mąki pszennej
• 1 łyżeczka soli
• 1 łyżeczka cukru

dodatkowo:

• 2 łyżki mleka
• 15 g maku

Mleko podgrzać z masłem - powinno być letnie, nie gorące. 

Drożdże pokruszyć, zalać mlekiem, dokładnie rozmieszać.

Do dużej miski przesiać mąkę, wymieszać z solą i cukrem. Dodać rozpuszczone w mleku drożdże, wbić jajko. Zagnieść gładkie ciasto - może się odrobinę lepić.

Odstawić na 1 godzinę do wyrośnięcia.

Wyrośnięte ciasto podzielić na 10 części. Z każdej uformować dość długi wałeczek, zawinąć w ślimaka, podwijając końcówkę pod spód. Ułożyć bułeczki na blasze wyłożonej papierem do pieczenia, odstawić na 20-30 minut do wyrośnięcia.

Wyrośnięte bułeczki posmarować mlekiem, posypać makiem.

Piec w 180 st. C. przez 15-20 minut.

Ostudzić na kratce.

Smacznego!

A dzisiaj już piąteczek, długi weekend czas zacząć. Ponoć cały ma być słoneczny i cieplutki, może więc uda się wcielić w życie plany z poprzedniego tygodnia...? Zobaczymy.

Myśli buntowniczki, czyli o Gretkowskiej słów kilka

Aż do Na dnie nieba nie czytałam nic Gretkowskiej. Owszem, słyszałam o niej dużo. Sporo czytałam artykułów na jej lub jej książek temat. Gdy więc wypatrzyłam Na dnie nieba w przecenie, nabyłam bez wahania. Ciekawa byłam, jak pisze, i czy mi się to spodoba.

Gretkowska - dla mnie - jest symbolem końca lat dziewięćdziesiątych i początku dwudziestego pierwszego wieku. Jej poglądy często sprawiały, że nasze babcie łapały się za głowy w przerażeniu. Autorka bowiem otwarcie i wprost mówi o rzeczach, a których kobietom mówić nie przystoi. Założyła partię polityczną, która walczy o prawa kobiet. Gretkowska bowiem uważa, że kobieta jest panią swojego ciała, że może robić, co jej się żywnie podoba, a mężczyznom, tudzież innym kobietom, nic do tego. I ja się trochę z nią zgadzam...

Na dnie nieba to nie powieść. To felietony opublikowane między 2001 a 2007 rokiem w różnych pismach: Cosmopolitan, Wprost, w Twoim stylu, Pani, Sukcesie, Przekroju, W drodze, Dzienniku, Elle oraz Zwierciadle. Gretkowska wyraża swoje opinie na tematy aktualne, zaprzątające opinię publiczną, ale też te bliskie jej sercu, które nie są dostatecznie w mediach poruszane. Przeczytamy więc o księżach, seksie, homoseksualistach, rodzinie, związkach, matce Polce, polityce, telewizji, kobietach, mężczyznach, Polsce, zachodzie, Europie... O wszystkim, o czym Gretkowska myśli. A kobieta zdecydowanie ma sowje zdanie na niemal każdy temat. Pisze o swoim życiu prywatnym, o związku, o córeczce (o macierzyństwie w wykonaniu Gretkowskiej więcej można przeczytać w jej Polce, którą, mam nadzieję, uda mi się niedługo nabyć). Bez ogródek wyraża nawet najbardziej kontrowersyjne opinie, nie przejmując się reakcją czytelników. Dla niej nie ma tabu, nie ma tematów niezręcznych. 

Z jednej strony mi się to podoba - takie nieskrępowane wyrażanie opinii. Nie siedzi cicho jak mysz pod miotłą, ale otwarcie mówi, co myśli. Potrzeba do tego odwagi - zdecydowanie. Z drugiej strony, mam wrażenie, że czasem nieco przesadza, krytykuje dla samego krytykowania, tylko po to, żeby coś powiedzieć. A wiadomo, że jak się nie ma nic do powiedzenia, to się nie mówi, jak napisał Broszkiewicz. Z drugiej strony, z czego ma żyć pisarka, jeśli nie z pisania...?

Znacie Gretkowską? Ja już troszkę lepiej, choć jeszcze nie wystarczająco. A taką postać znać warto, bo jest jednym z symboli naszej kultury. Czy dobrym, czy złym, nie mnie oceniać. Wpisała się jednak w historię publicystyki i polityki, i warto umieć powiedzieć na jej temat coś więcej, niż gdzieś mi się o uszy nazwisko obiło...

Polecam więc lekturę Na dnie nieba - żeby choć lepiej poznać naszą rodzimą buntowniczkę.

Na dnie nieba

Manuela Gretkowska

Świat Książki

Warszawa, 2007

Wiosna? Czas na lody!

Właśnie. Kiedy tylko robi się odrobinę cieplej, nabieram ochoty na lody. Odkąd mam sorbetierę, tylko takie domowe. Sklepowe smakują sztucznie i za mało intensywnie. Poza tym w tych domowych wiem dokładnie, co jest, i mogę sobie przygotować smaki, jakich ze świecą w sklepach się nie znajdzie...

Tym razem postawiłam na lody pomarańczowo-mandarynkowe, z dodatkiem korzennych przypraw. Mimo takiego jeszcze zimowego połączenia, lody są bardzo letnie - dzięki dodatkowi soku z cytrusów wyszły wyjątkowo orzeźwiające. Nie są z tych kremowych, w konsystencji bardziej przypominają sorbet, choć ricotta nadaje im ciekawego posmaku. Muszę powiedzieć, że choć generalnie wolę lody na kremie angielskim, te wyjątkowo przypadły mi do gustu. Smakują świetnie - koniecznie musicie spróbować.

Przepis z Vidunderlige is variationer, w której znalazłam całe mnóstwo lodowych inspiracji na nadchodzące lato.

Lody pomarańczowe z ricottą

Składniki:

(na 1,5 l lodów)

• skórka otarta z 1 pomarańczy
• sok z 4 pomarańczy
• sok z 3 mandarynek
• 2 łyżki Cointreau
• 200 ml śmietany kremówki (38%)
• 250 g sera ricotta
• 50 g cukru
• 1/4 łyżeczki mielonego cynamonu
• 1/4 łyżeczki mielonych goździków

Sok z pomarańczy i mandarynek wymieszać ze skórką i Cointreau.

Kremówkę zmiksować z ricottą, cukrem, cynamonem i goździkami na puszystą, niemal sztywną masę. Wymieszać z sokiem.

Masę przelać do maszyny do lodów, a następnie przełożyć do pojemnika na lody. Zamrozić przez noc.

Smacznego!

Jeśli nie macie maszyny do lodów, akurat te bardzo łatwo można przygotować bez niej. Wystarczy w trakcie mrożenia kilka razy przemieszać masę widelcem - też będą znakomite.

Wiosna, wiosna, wiosna, ach to ty! I wiosenne serniczki

Pogoda dzisiaj już zupełnie wiosenna. W weekend głównie padało, choć udało nam się wykraść chwile bez deszczu na spacer z Ptysią. Za to dziś, od samego rana, słońce świeci mi w oczy. Białe obłoczki leniwie płyną po niebie, a wiatr zamiast je poganiać, ledwie delikatnie muska. Nie sposób oprzeć się wołaniu - koniecznie trzeba wyjść z domu. Bez zimowego płaszcza, z szalem niedbale zarzuconym na szyję. Nieużywane od pół roku trampki znów stały się potrzebne. 

Taką wiosnę to ja ja lubię... Mam nadzieję, że pogoda będzie już tylko lepsza (innej opcji po prostu nie przyjmuję do wiadomości). 

A na przywitanie wiosny mam wyjątkowy sernik. Pieczony, bo już bardzo dawno właśnie takiego u mnie nie było. Na samych białkach, które zostały po sosie, a które dodatkowo ubiłam; dlatego jest to najdelikatniejszy, najlżejszy sernik pieczony, jaki na blogu znajdziecie. Po prostu rozpływa się w ustach. Intensywnie kokosowy, pachnie zniewalająco. Bialutki, świetnie komponuje się z czerwienią truskawek. Dzięki ananasowym kwiatom prezentuje się wręcz widowiskowo.
Kwiaty nie są trudne do wykonania - trzeba jedynie pokroić ananasa w jak najcieńsze plasterki. Potem już tylko wystarczy ususzyć go w piekarniku - czas suszenia zależy od grubości plastrów. Najlepiej sprawdzać organoleptycznie - kiedy kwiaty będą suche i sztywne, są gotowe. Pomysł widziałam na wielu blogach, podobno wymyśliła je Martha Stewart. Nie wiem, nie doszukiwałam się źródła. Mi wystarczy, że efekt jest rewelacyjny.

Kokosowe mini serniczki z ananasowymi kwiatami

Składniki:

(na 10 sztuk)

spód:

• 65 g ciastek digestive
• 10 g wiórków kokosowych
• 30 g masła

masa serowa:

• 200 g serka kremowego
• 150 ml mleka kokosowego
• 60 g cukru
• 2 białka

dodatkowo:

• 250 ml śmietany kremówki
• 100 g serka mascarpone
• 10 truskawek
• 5 łyżek chipsów kokosowych
• 2,5 łyżeczki cukru kokosowego

kwiaty:

• 1/2 świeżego ananasa

Przygotować kwiaty:

Ananasa obrać, pokroić na jak najcieńsze plastry: 2-3 mm grubości. Ułożyć je na blasze wyłożonej papierem do pieczenia.

Suszyć w 100 st. C. przez 2 godziny, w połowie suszenia obrócić.

Jeszcze plastyczne plastry przełożyć do formy na muffiny, żeby uformować płatki.

Suszyć w 100 st. C. przez 30-60 minut, aż przestaną być miękkie.

Ostudzić w piekarniku.

Przechowywać w szczelnie zamkniętej puszce do 3 dni (potem mogą zacząć łapać wilgoć).

Ciastka pokruszyć, wymieszać z wiórkami i rozpuszczonym i przestudzonym masłem. 

Formę na muffiny dokładnie wysmarować masłem lub wyłożyć papilotkami. Równomiernie wyłożyć masę ciasteczkową, dobrze ugnieść na dnie. 

Wstawić do lodówki na czas przygotowania masy serowej.

Serek zmiksować z mlekiem kokosowym i połową cukru. Białka ubić na sztywną pianę, po koniec partiami dodając pozostały cukier. Delikatnie wmieszać łyżką białka do masy serowej. Wyłożyć masę na wcześniej schłodzone spody, równo z formą.

Piec w 130 st. C. przez 30-35 minut.

Ostudzić w zamkniętym piekarniku.

Ostudzone serniczki schłodzić w lodówce przez 3-4 godziny.

Kremówkę ubić na sztywno z mascarpone. Wyłożyć na serniczki, udekorować truskawkami, kwiatami z ananasa i chipsami kokosowymi, posypać cukrem kokosowym.

Podawać zaraz po udekorowaniu.

Smacznego!

A teraz pora zacząć upodabniać się do człowieka, bo za chwilę muszę wyjść z domu nieco dalej, niż do parku. W taką pogodę jednak to sama przyjemność.