O dziecięcej przyjaźni i nie tylko

Nie mam ostatnio weny na pisanie o książkach. Mam mnóstwo zdjęć jedzenia, całą masę zaległych przepisów (jak już myślę, że jestem tuż, tuż, okazuje się, że nagle, nie wiadomo skąd, pojawiają się nowe foldery i nowe przepisy do opublikowania), i tak jakoś... Lepiej mi idzie pisanie o jedzeniu. Może dlatego, że książki wymagają większego skupienia, a ja ostatnio robię po kilka rzecz na raz. Przede wszystkim zbliżające się wielkimi krokami egzaminy pochłaniają wiele moich myśli... A do tego śliczna pogoda (choć wczoraj niewiarygodnie wiało i było raczej chłodno) zachęca do spacerów. I jak tu się wziąć za siebie i pisać o zaległych lekturach...?

Dzisiaj jednak nadszedł ten dzień, i piszę. O książce, którą przeczytałam dość dawno, a która jakoś zniknęła mi między innymi. Nie dlatego, że mi się nie podobała - wręcz przeciwnie, zaciekawiła mnie bardzo. Po prostu powędrowała na półkę, i zagubiła się wśród innych...

Vaclav i Lena Haley Tanner to historia dwójki przyjaciół. Vaclav postanawia zostać magikiem, a Lena, jego jedyna przyjaciółka, jego śliczną asystentką. Jako dzieci rosyjskich imigrantów nie mają łatwego życia - w szkole się z nich śmieją, przez luki w nauce języka ciężko znaleźć im przyjaciół. Gdy więc pewnego dnia się spotykają, od razu łączy ich nić porozumienia. Dzieci spędzają ze sobą każdą wolną chwilę, ćwicząc magiczne sztuczki. Planują wielki pokaz na promenadzie, który ma sprawić, że świat się nimi zachwyci. Niestety, w przeddzień pokazu Lena znika...

Vaclav jest kompletnie załamany. Mając dziesięć lat nie potrafi zrozumieć, jak jego przyjaciółka mogła odejść bez pożegnania. A może stało się jej coś złego...? Jego obaw nie potrafi rozwiać nawet kochająca matka, która o sprawie wie nieco więcej niż jej syn, ale nie chce się z tym zdradzić.

Przez osiem lat co wieczór Vaclav mówi Lenie dobranoc. To jedno z jego magicznych zaklęć - chłopiec głęboko wierzy, że dopóki życzy jej dobrej nocy, nic złego jej nie spotka. Pewnego wieczoru, leżąc w łóżku i zastanawiając się nad sprawą, postanawia zaniechać rytuału. Jakie będą konsekwencje...?

Vaclav i Lena to opowieść o przyjaźni i młodzieńczej miłości, o trudnościach, jakie czekają dzieci w obcym dla nich kraju. Szczególnie dla Leny życie nie jest łatwe - sierota, której nikt nie chce... 

Okazuje się jednak, że prawdziwa przyjaźń potrafi przetrwać wszystko.

Jeśli lubicie obyczajowe historie, trochę o dzieciach, trochę o dorosłych, o sprawach poważnych i błahych - powieść Haley Tanner z pewnością przypadnie Wam do gustu.

Vaclav i Lena

Haley Tanner

Wydawnictwo WAB

Warszawa, 2011

Sorbet z czerwonych pomarańczy

Czerwone pomarańcze... Dla mnie to czysta magia. Czytałam o nich sporo, słyszałam mnóstwo świetnych opinii - o ich wyjątkowym smaku, cudownej słodyczy i tym niesamowicie intensywnym kolorze, któremu nikt nie potrafi się oprzeć. Na zdjęciach kusiły ogromnie. Bardzo chciałam coś z nimi przygotować, problem jednak był jeden - nigdzie nie mogłam ich dostać. Ani na straganach, ani w malutkich, prywatnych sklepikach, ani w wielkich supermarketach. Kiedy więc w końcu je zobaczyłam, żywe, leżące na wyciągnięcie ręki, nie mogłam się oprzeć. Przytargałam je do domu z uśmiechem od ucha do ucha i zaczęłam przeszukiwać internet w poszukiwaniu inspiracji. Chciałam, żeby to było coś zupełnie wyjątkowego - w końcu to towar niemal luksusowy, przynajmniej dla mnie.

W końcu na blogu Easy everyday eats znalazłam przepis na sorbet. Z dodatkiem malin. Gdy zobaczyłam zdjęcia i ten absolutnie obłędny kolor wiedziałam, że to jest dokładnie to, czego szukałam.

Lody wyszły obłędne! Niezbyt słodkie, bardzo intensywnie pomarańczowe, z lekką nutą malinową w tle. Cudownie orzeźwiające, na lato wprost wymarzone. Zakochałam się w nich bez pamięci!

Jeśli tylko wpadną Wam w ręce czerwone pomarańcze, nie wahajcie się - to najlepszy sorbet, jaki zdarzyło mi się jeść! Jestem pewna, że i Wy się zakochacie.

Sorbet z czerwonych pomarańczy

Składniki:

(na 900 ml lodów)

• skórka otarta z 1 czerwonej pomarańczy
• 450 ml soku z czerwonych pomarańczy (8-9 owoców)
• sok z 1 limonki
• 120 ml wody
• 85 g cukru
• 90 g malin
• 1,5 łyżki Cointreau

Maliny zasypać 1 łyżką cukru i odstawić.

Z pozostałego cukru i wody zagotować syrop, ostudzić.

Maliny, kiedy puszczą sok, przetrzeć przez sitko. Dodać 60 ml soku z pomarańczy, wymieszać. Następnie wlać ostudzony syrop, połączyć. Wlać resztę soku, sok z limonki i likier. Wymieszać.

Schłodzić w lodówce, następnie przelać do maszyny do lodów. Gdy skończy pracę, przełożyć do plastikowego pojemnika i zamrozić.

Smacznego!

Mam nadzieję, że uda mi się je jeszcze kupić. Jest tyle wspaniałych przepisów na ciasta z wykorzystaniem właśnie czerwonych pomarańczy, i mam ochotę wszystkie je wypróbować! Od teraz to zdecydowanie jeden z moich ulubionych owoców!

Ciasto na Dzień Mamy, nie tylko dla Mamy

Ona mi pierwsza pokazała księżyc

I pierwszy śnieg na świerkach,

I pierwszy deszcz.

Byłem wtedy mały jak muszelka,

A czarna suknia mojej matki

Szumiała jak Morze Czarne...

                                                                           Konstanty Ildefons Gałczyński

Ciasto kawowo-truskawkowe

Składniki:

(na formę 25x25 cm)

biszkopt:

• 3 jajka
• 90 g cukru
• 70 g mąki pszennej
• 15 g kakao
• 1 łyżeczka proszku do pieczenia

masa truskawkowa:

• 500 g truskawek (świeżych lub mrożonych)
• skórka otarta z 1 cytryny
• sok z 1 cytryny
• 1,5 opakowania galaretki truskawkowej (proszek)

masa kawowa:

• 400 g jogurtu greckiego (10%)
• 250 ml śmietany kremówki (38%)
• 40 g cukru pudru
• 120 ml mocnej zimnej kawy
• 10 listków żelatyny

dodatkowo:

• 20 g mlecznej czekolady

Białka ubić na sztywną pianę, pod koniec ubijania dodając partiami cukier. Po jednym dodać żółtka, dokładnie miksując po każdym dodaniu. Mąkę przesiać z proszkiem i kakao, partiami dodawać do masy jajecznej, miksując na najniższych obrotach miksera. 

Dno formy wyłożyć papierem do pieczenia. Wylać ciasto do formy, delikatnie wyrównać.

Piec w 160 st. C. przez 25 minut.

Ostudzić w formie.

Mrożone truskawki wsypać do garnka bez rozmnażania, świeże umyć i odszypułkować. Dodać sok i skórkę z cytryny, dusić na średnim ogniu pod przykryciem przez kilka-kilkanaście minut - owoce mają zmięknąć i lekko się rozpaść. Do gorącej masy dodać galaretkę (proszek) i dokładnie wymieszać aż do jej rozpuszczenia. Ostudzić, a następnie wyłożyć na całkowicie ostudzony biszkopt. Wstawić na 30 minut do lodówki.

Żelatynę namoczyć w zimnej wodzie, następnie odcisnąć, rozpuścić i ostudzić.

Kremówkę ubić na sztywno.

Jogurt zmiksować z cukrem pudrem, dodać kawę, a następnie ostudzoną, ale nadal płynną żelatynę. Szybko wmieszać ubitą kremówkę (masa szybko tężeje) i wyłożyć masę na truskawki. 

Wstawić do lodówki na 1-2 godziny, do całkowitego stężenia.

Przed podaniem posypać startą na tarce czekoladą.

Smacznego!

Przepis na to ciasto znalazłam na blogu Cytrynowa kuchnia i od razu wiedziałam, że będę musiała je upiec. Połączenie kakaowego biszkoptu z niesamowicie truskawkową galaretką i cudownie delikatną warstwą lekko kawowego kremu sprawdziło się wyśmienicie. Poczyniłam drobne zmiany - do spodu dodałam kakao, do masy truskawkowej - mniej galaretki, żeby nie była za twarda. Do warstwy jogurtowej dałam więcej kawy, a jej smak i tak jest tylko delikatnie wyczuwalny. Całość komponuje się świetnie - gwarantuję, że nie tylko mamy zakochają się w tym cieście.

Burza. I bułki z pokrzywą

Tego posta próbowałam napisać już od wczoraj. Z czwartku na piątek jednak całą noc szalała burza. Z małymi tylko przerwami huk piorunów podrywał mnie co chwilę, a oślepiające błyskawice rozświetlały całą sypialnię. Ptysia burzy boi się panicznie, co oznacza, że całą noc domagała się uwagi. Schowana pod kołdrą, wystawał tylko mokry nosek, ciężko oddychała.

Zabawne jest to, że na co dzień jej zdecydowanym faworytem jest C. - to u niego siedzi na kolanach, do niego chce się przytulać. Jednak gdy przychodzi burza lub Sylwester, albo inne straszne rzeczy, wtedy przychodzi po ratunek do mnie. Gdy w nocy wstawałam z łóżka, dreptała za mną krok w krok. Biedactwo moje malutkie...

Na szczęście burza przeszła, i Ptysia mogła iść spać. Ja nie, bo gdy w końcu udało mi się zasnąć, zadzwonił budzik, i trzeba było jechać do szkoły. Wróciłam do domu niemal nieprzytomna, i jak zaległam na kanapie, to wstałam w okolicach siedemnastej. Głodna jak wilk. Zabraliśmy się więc za robienie pizzy (ależ była dobra! Jednak kamień robi różnicę), później pooglądaliśmy coś w telewizji, i tak jakoś wieczór zleciał.

Dzisiaj od rana siedzę w kuchni - robię lody (sorbet właściwie) i tort bezowy, i tak jakoś dopiero teraz znalazłam chwilę, żeby usiąść przed laptopem.

A mam dla Was coś naprawdę wyjątkowego. Czy ktoś by zgadł, że da się upiec bułeczki z pokrzywą...? Ja nie miałam pojęcia. Kiedy więc znalazłam w książce Bag brød przepis, wiedziałam, że będę musiała go wypróbować. Udaliśmy się na spacer do lasu w celu zebrania pokrzyw. Tylko młode listki z samego czubka. Trochę czasu mi to zajęło... Ale było warto, bułeczki wyszły bowiem pyszne! Co prawda smak pokrzyw nie jest wyczuwalny, ale za to mają cudownie zielony kolor. Do tego ciągnąca się mozzarella (w wersji na ciepło) i chrupiące ziarna słonecznika. Mimo, że bułeczek wyszło aż szesnaście, zjedliśmy je w kilka dni! Na pierwsze i drugie śniadanie, w sam raz do szkoły.

Jeśli macie gdzieś w pobliżu możliwość zebrania pokrzyw - spróbujcie koniecznie. Może od razu uda Wam się przynieść do domu większą ilość - mam bowiem jeszcze jeden ciekawy przepis na ich wykorzystanie...

Bułeczki z pokrzywą i mozzarellą

Składniki:

(na 16 sztuk)

• 70 g młodych liści pokrzyw
• 1 łyżka oliwy
• 25 g świeżych drożdży
• 1 łyżeczka cukru
• 500 ml letniej wody
• 1 łyżka soli
• 120 g mąki grahamowej
• 720 g mąki pszennej

dodatkowo:

• 250 g mozzarelli w kulkach
• 5 łyżek wody
• 100 g ziaren słonecznika

Pokrzywy opłukać w zimnej wodzie.

W dużym garnku zagotować wodę, wrzucić pokrzywy, gotować 2 minuty. Przelać na sitko, opłukać zimną wodą - zatrzyma ona proces gotowania, i pokrzywy pozostaną zielone.

Ostudzone pokrzywy odcisnąć, zmiksować z oliwą blenderem na gładką masę.

Drożdże rozetrzeć z cukrem i odrobiną wody. Wlać resztę wody, wymieszać. Dodać pokrzywy, połączyć. Partiami dodawać przesiane mąki z solą, cały czas mieszając. Wyrobić gładkie ciasto. Odstawić na 1 godzinę do wyrośnięcia.

Wyrośnięte ciasto podzielić na 16 części. Z każdej uformować okrągłą bułeczkę, w środku umieszczając nieco sera. 

Bułki ułożyć na blasze wyłożonej papierem do pieczenia. Odstawić na 20-30 minut do wyrośnięcia.

Wyrośnięte bułeczki posmarować wodą, obsypać ziarnami słonecznika.

Piec w 250 st. C. przez 15 minut.

Ostudzić na kratce.

Smacznego!

Pamiętajcie tylko, żeby dobrze skleić każdą bułeczkę, inaczej mozzarella z nich wypłynie... Mi się to przy kilku przytrafiło.

Z drugiej strony taki stopiony ser jest naprawdę pyszny... Więc tak czy inaczej, z pewnością nic się nie zmarnuje.

Najlepsze ciasto z rabarbarem

Nie przesadzam i nie oszukuję. To jest najlepsze ciasto z rabarbarem, jakie zdarzyło mi się jeść. Wszystkie smaki komponują się ze sobą idealnie, jest odpowiednio słodkie z kwaskową, rabarbarową nutą. Uwielbiam je!

Przepis znalazłam w gazetce Pieczenie jest proste, nr 3/2007 ładnych parę lat temu, i od tamtej pory piekłam to ciacho kilkakrotnie. Oczarowało mnie prostotą wykonania i połączeniem prostych składników, które razem dają niesamowicie apetyczny wypiek. Piekłam je w różnych kombinacjach smakowych - waniliowe, bezę z lub bez migdałów, z większą i mniejszą ilością rabarbaru. To jest wersja optymalna, smakuje mi najbardziej. Słodki, mięciutki, migdałowy spód, na nim warstwa kwaśnego rabarbaru, niezbyt gruba, żeby nie zrobił się zakalec, ale z drugiej strony musi go być wystarczająco dużo, żeby ciasto złapało od niego trochę wilgoci. Na wierzchu migdałowa, chrupiąca beza. Całość smakuje rewelacyjnie - upieczcie, póki sezon na rabarbar trwa!

Ponieważ wszyscy kochamy rabarbar, ciasto z jego dodatkiem postanowiło upiec całkiem liczne grono: Panna Malwinna, Martynosia, Sianko, Justinka, Zuzia, Mops i Bartek - koniecznie do nich zajrzyjcie po więcej rabarbarowych inspiracji.

Migdałowe ciasto z rabarbarem i bezą

Składniki:

(na tortownicę o średnicy 26 cm)

ciasto:

• 150 g miękkiego masła
• 125 g cukru
• 2 jajka
• 3 żółtka
• 150 g mąki pszennej
• 75 g mąki ziemniaczanej
• 1,5 łyżeczki proszku do pieczenia
• 400 g rabarbaru
• 1 łyżeczka ekstraktu z migdałów

beza:

• 3 białka
• 175 g cukru
• 50 g mielonych migdałów

dodatkowo:

• 25 g płatków migdałowych

Miękkie masło utrzeć z cukrem na puszystą masę. Wbijać po kolei jajka i dodać żółtka, dokładnie miksując po każdym dodaniu. Przesiane mąki wymieszane z proszkiem do pieczenia partiami dodawać do ciasta, nie przerywając mieszania. Na końcu wmiksować ekstrakt.

Rabarbar obrać, odciąć końcówki i pokroić na nieduże kawałki. 

Dno formy wyłożyć papierem do pieczenia, brzegi posmarować masłem. Wylać ciasto, na wierzchu ułożyć rabarbar, delikatnie wciskając w ciasto.

Podpiekać 20 minut w 180 st. C.

W tym czasie ubić białka na sztywno. Pod koniec ubijania partiami dodawać cukier. Na końcu dodać mielone migdały, delikatnie wymieszać łyżką.

Tak przygotowaną bezę wykładamy na podpieczone ciasto łyżką lub za pomocą szprycy. Posypujemy wierzch płatkami migdałowymi.

Piec 10 minut w 180 st. C., po czym zmniejszyć temperaturę do 160 st. C. i piec jeszcze 15 minut.

Wystudzić w uchylonym piekarniku.

Smacznego!

Zdjęcie jest, jakie jest - robione na szybko przy okazji ostatniego kawałka ciasta, na które już czaił się konsument. Takie dobre było, o.

Uchylam rąbka tajemnicy. I częstuję pysznymi drożdżówkami

Tak, wiem - w tym, co wczoraj napisałam, ciężko się połapać. Wszystko dlatego, że bałam się zapeszyć, a z drugiej strony roznosiły mnie emocje - ciężko mi było usiedzieć na miejscu; dosłownie. Kiedy już dojechaliśmy na miejsce i czekałam, aż miła pani zawoła mnie do biura, wykręcałam sobie palce ze zdenerwowania. Okazało się, że zupełnie niepotrzebnie. Rozmowa przebiegła w bardzo przyjaznej atmosferze, dostałam kilka dokumentów do wypełnienia, i mogę już otwarcie powiedzieć, że rozpoczęłam drogę ku nowej, świetlanej (mam nadzieję) przyszłości. Piętnastego stycznia rozpoczynam naukę, i po trzech latach i siedmiu miesiącach, jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, będę, uwaga, z zawodu, cukiernikiem! Moje marzenie staje się rzeczywistością - będę piekła nie tylko dla przyjemności; to, co sprawia mi tak ogromną radość, będzie moją pracą. Jestem zachwycona i niesamowicie podekscytowana. Kiedy adrenalina opadanie, prawdopodobnie wpadnę w przerażenie - szkoła bowiem jest po duńsku... Co prawda wszyscy twierdzą, że na tym etapie, na którym jestem, to już nie problem, ale ja mimo wszystko troszkę się boję... Jednak zależy mi tak bardzo, że włożę całe serce i umysł w powodzenie misji. Proszę, trzymajcie za mnie kciuki - każda pozytywna myśl się liczy.

A dzisiaj byłam na szkolnym pikniku. Dużo śmiechu i zabawy; dzięki dokładnemu owinięciu koleżanki papierem toaletowym, co upodobniło ją do mumii (moja perfekcyjna mumia wzbudziła ogólny zachwyt - i tak, wiem, nieładnie tak się chwalić, ale nic na to nie poradzę - wyszła idealna), wygrałyśmy pudełko czekoladek. 

W czasie pikniku, poza grami, delektowaliśmy się pysznościami, które ze sobą zabraliśmy. Moja nauczycielka upiekła naprawdę pyszny chleb z cukinią, były sałatki, naleśniki, pizza, ciasteczka i muffiny. Ja zabrałam ze sobą drożdżowe bułeczki - na słodko. Wczoraj wróciliśmy do domu dość późno i nie miałam już czasu na nic więcej. Użyłam dżemu, którego słoiczek znalazłam w szafce - poniżej podaję przepis, bo jego połączenie z puszystym, maślanym ciastem drożdżowym zrobiło furorę. Wszyscy się nim zajadali i chwalili ogromnie. Z całej blachy została jedna bułeczka, którą kolega zabrał dla żony (choć może zjadł po drodze do domu - tego nie dowiemy się nigdy). 

Inspirowałam się tym przepisem Doroty, choć dużo zrobiłam po swojemu. Dżem rabarbarowo-bananowy bardzo tu pasował - słodko-kwaśny, gęsty, sprawił, że bułeczki smakowały zupełnie wyjątkowo.

Zgodnie stwierdzono, że z takimi umiejętnościami powinnam dać sobie radę w mojej nowej szkole. Taką właśnie mam nadzieję...

Ślimaczki z dżemem rabarbarowo-bananowym

Składniki:

(na formę 30x22 cm)

• 250 ml letniego mleka
• 110 g masła
• 70 g cukru
• 2 jajka
• 24 g świeżych drożdży
• 1/4 łyżeczki soli
• 670 g mąki pszennej

dżem:

• 350 g rabarbaru
• 350 g bananów
• 30 ml ginu
• 100 g cukru
• 1 łyżka soku z cytryny

lukier:

• 150 g cukru pudru
• 3 łyżki ciepłej wody

Najpierw przygotować dżem:

Rabarbar i banany obrać, pokroić na mniejsze kawałki. Zalać sokiem z cytryny i zasypać cukrem, odstawić na noc (może być do lodówki).

Następnego dnia zagotować i gotować na niewielkim ogniu aż do otrzymania pożądanej konsystencji - im dłużej dżem jest gotowany, tym będzie gęstszy (w tym wypadku powinien byś dość gęsty, żeby nie wypływał z ciasta).

Kiedy już jest gotowy - dolać gin, dobrze wymieszać i zdjąć z palnika. Ostudzić.

Do dużej miski przesiać mąkę, wymieszać z solą. Po środku zrobić wgłębienie, wkruszyć drożdże. Wsypać 1 łyżeczkę cukru, wlać połowę mleka. Odstawić na 15 minut.

Masło rozpuścić i przestudzić.

Do wyrośniętego zaczynu dodać resztę cukru i mleka, wbić jajka, wlać masło. Wyrobić gładkie ciasto, odstawić na 1 godzinę do wyrośnięcia.

Z wyrośniętego ciasta odjąć około 150 g, rozwałkować na cienki placuszek wielkości formy. Formę wyłożyć papierem do pieczenia, na dnie ułożyć rozwałkowane ciasto - zapobiegnie wyciekaniu dżemu.

Pozostałe ciasto rozwałkować na prostokąt wielkości 30x40 cm. Posmarować dżemem, zostawiając 2 cm wolne od brzegu. Zwinąć w ciasny rulon wzdłuż dłuższego brzegu, pokroić na 15 kawałków. Układać w formie blisko siebie - mogą się stykać.

Odstawić do wyrośnięcia na 30 minut.

Piec w 200 st. C. przez 25-30 minut.

Przestudzić.

Z cukru pudru i wody ukręcić lukier. Polać nim jeszcze ciepłe ciasto.

Smacznego!

Formy użyłam takiej, jaką miałam. Może być nieco dłuższa, ale raczej nie szersza. 

Dżemu można użyć dowolnego - z każdym będą pyszne.

Na piknik - idealne. Sprawdziłam.

Grissini z pieprzem

Jadę na rozmowę. Dzisiaj. Niby nic wielkiego, a od jej powodzenia zależy mnóstwo rzeczy. Jeśli nic z tego nie będzie, nic się nie zmieni, i będę musiała szukać nowych pomysłów. Jeśli się uda, wywrócę do góry nogami życie nie tylko moje, ale i C., bo się biedak będzie musiał dostosować. On oczywiście nie narzeka, wręcz popiera moje szaleństwo i twierdzi, że to taka długofalowa inwestycja. No, zobaczymy... W każdym razie do wszystkiego dołożył jeszcze jeden swój szalony pomysł (strach się bać), ale może to i dobrze... Bo takie zmiany mogą być niezwykle motywujące, i choć kosztują mnóstwo pracy, to w rezultacie dają ogromną satysfakcję. A ja aktualnie za zmianami i wyzwaniami wręcz przepadam - jedno się kończy, czas pomyśleć o następnym...

Tak czy inaczej - trzymajcie za mnie kciuki, proszę. A jutro Wam wszystko opowiem.

W weekend nie było na blogu pieczywka - wszystko przez to, że mnóstwo czasu spędziliśmy na zewnątrz, bo pogoda dopisała wyjątkowo. A jak wiadomo wszystkim mieszkańcom Danii - gdy pokazuje się słonko, to nie wybrzydzamy, tylko korzystamy. Bo nie wiadomo, kiedy zaświeci znowu. Zebrałam nawet młode listki pokrzyw i zrobiłam z nich... A, nie powiem co. Ale wyszło pysznie.

Dzisiaj, w ramach zadośćuczynienia, pieczywo jako przekąska. Grissini. Znacie? Często jadałam kupne, ale nigdy nie przygotowywałam ich sama. Aż do teraz. Sprawa jest dziecinnie prosta i szybka, mimo użycia drożdży. Wychodzą pyszne - chrupiące na zewnątrz, trochę miękkie w środku. Mocno pieprzne, ale bez przesady. Idealne do maczania w jakimś łagodnym dipie.

Przepis znalazłam w Italieniske brød: fra focaccia til grissini Maxine Clark.

Grissini z pieprzem

Składniki:

(na 15-20 sztuk)

• 12 g świeżych drożdży
• 1/2 łyżeczki cukru
• 125 ml letniej wody
• 250 g mąki pszennej
• 1 łyżeczka soli
• 1 łyżka oliwy
• 1 łyżka grubo zmielonego czarnego pieprzu

Drożdże rozetrzeć z cukrem, wlać wodę, wymieszać. Odstawić na 10-15 minut.

Po tym czasie dodać przesianą mąkę, sól, oliwę i pieprz, zagnieść gładkie ciasto. Odstawić na 1 godzinę do wyrośnięcia.

Po tym czasie ciasto jeszcze raz szybko zagnieść, rozwałkować na prostokąt o szerokości blachy do pieczenia i grubości 3-5 mm. Pociąć na pasy o szerokości 1-1,5 cm, każdy skręcić. Ułożyć na blasze wyłożonej papierem do pieczenia, zachowując niewielkie odstępy. 

Piec w 200 st. C. przez 10-15 minut, aż nabiorą ładnego, złotego koloru.

Wystudzić.

Smacznego!

A teraz trzy głębokie wdechy, i rzucam się na głęboką wodę (spokojnie, w przenośni - aż tak szalona nie jestem...).