Lody waniliowe bez laktozy

Jak ten czas szybko płynie... Ledwo się zaczął weekend, w dodatku długi (w Danii piątek był wolny), a tu już trzeba się przygotowywać na nadejście poniedziałku. Tym razem wyjątkowo stresującego - dla mnie. Idę na rozmowę, którą jestem ogromnie podekscytowana, ale też niewiarygodnie zdenerwowana... Ale to chyba naturalne - jeśli człowiekowi na czymś naprawdę zależy, to nie potrafi utrzymać nerwów na wodzy. Z wierzchu - morze i tak; ale wewnątrz cała się trzęsę. Liczę jednak na pozytywny wynik, który oznaczać będzie wiele zmian i mnóstwo pracy... Ale warto. Tak sądzę. (Gdybym tak nie uważała, nie zabierałabym się w ogóle do rzeczy.)

Ale nie o tym dzisiaj chciałam.

Za oknem pogoda kusi do wyjścia, słonko grzeje coraz bardziej, wiosna przypomniała sobie o Danii i mam nadzieję, że aż do lata nie zapomni... A przynajmniej do wtorku, bo czeka mnie dwu i półgodzinny piknik. W deszczu to przecież żadna przyjemność...

Znów zbaczam z tematu.

Dzisiaj chciałam opowiedzieć o lodach, zupełnie wyjątkowych.

Siostra C. ma alergię na laktozę i gluten. Od zawsze nie mogła przyjmować ich w większych ilościach, ale ostatnio mocno jej się pogorszyło - od łyka mleka boli ją brzuch, bułki odeszły w zapomnienie. Stanęliśmy więc z C. przed nie lada wyzwaniem - przygotować dla niej posiłek, który nie tylko nie przyprawi ją o bóle, ale będzie jej smakował. Na szczęście się udało - Connie była zadowolona i szczęśliwa.

Częścią wytrawną zajmować się nie będę. Za to powiem Wam o lodach - bez laktozy. 

Najpierw chciałam kupić mleko kokosowe, zastanawiałam się nad ryżowym i sojowym. W końcu na półce w sklepie znalazłam zwykłe mleko i kremówkę, ale bez laktozy. Smakuje to to oczywiście inaczej, ale na tyle zbliżenie do zwykłego mleka, że w lodach waniliowych nie sposób wyczuć różnicy. Przygotowałam je tradycyjnie, na żółtkach, z naprawdę dużą ilością wanilii. Do tego truskawki, ananas i bezy - naprawdę wyśmienity deser. Nie tylko Connie smakował - próbowali niemal wszyscy, i zachwycili się lodami. Jeśli więc szukacie lodów dla alergików, które będzie można podać wszystkim gościom - te będą idealne.

Lody waniliowe bez laktozy

Składniki:

(na ok. 1 l lodów)

• 300 ml mleka bez laktozy
• 1 laska wanilii
• 4 żółtka
• 100 g cukru
• 250 ml śmietany kremówki bez laktozy (36%)

Wanilię przekroić, wyskrobać ziarenka. I strąk, i ziarenka włożyć do garnuszka, zalać mlekiem, zagotować. Całkowicie ostudzić.

Żółtka ubić z cukrem na puszystą, jasną masę. W tym czasie podgrzać mleko raz jeszcze. Gdy zacznie się gotować, zdjąć z palnika, przecedzić i wąskim strumieniem wlewać do masy jajecznej, cały czas miksując.

Masę ostudzić, a następnie dobrze schłodzić w lodówce.

Schłodzoną masę wymieszać z kremówką, przelać do maszyny do lodów.

Gdy maszyna skończy pracę, przełożyć do pudełka na lody i zamrozić.

Wyjąć z zamrażarki 15-20 minut przed podaniem, żeby lody zmiękły.

Smacznego!

Sorbetierę dostałam w zeszłym roku w październiku, nie wykorzystałam więc w pełni jej możliwości. W tym roku mam zamiar poszaleć - aktualnie mam ochotę na jakiś pyszny, orzeźwiający sorbet...

Letni tort - nie tylko na urodziny

Strasznie ten tydzień mnie zmęczył. W weekend sprzątaliśmy i gotowaliśmy, później impreza, od poniedziałku dzień w dzień od rana do późnego popołudnia byłam poza domem. Nie mogłam się z tym wszystkim ogarnąć, chodziłam niewyspana i taka jakaś... Niedorobiona. Dlatego perspektywa dłuższego weekendu była zachwycająca. Dzisiaj wreszcie udało mi się dłużej pospać, zjedliśmy pyszne śniadanie (nie ma jak domowy chlebek, który przygotowałam wczoraj wieczorem resztką sił) i teraz pełna energii i zapału mogę popisać. Nie za dużo, bo trzeba skorzystać z pięknego, słonecznego dnia i zabrać Ptysię na dłuższy spacer. Taki weekend to ja rozumiem...

Zgodnie z obietnicą - dziś będzie o torcie. Tym, który mi wyszedł, a nie tym, który zaplanowałam. Bo, moi drodzy, tym razem to dwie zupełnie różne rzeczy...

Chciałam, żeby tort prezentował się efektownie. Miał być kolorowy, obłożony masą cukrową, wspaniały. Ale C. stwierdził, że on chce tort z owocami. Mnóstwem owoców. Nijak mi to do mojej wizji nie pasowało... Ale że jubilat ma prawo wyboru, zmieniłam koncepcję. Chciałam zrobić owocowy ogródek, czyli tort obłożony podłużnymi biszkoptami. Pech chciał, że ciacho wyszło tak wysokie, że ogródek nijak nie chciał wyjść... Znów więc zmieniłam plany, boki obsypałam płatkami orzechów laskowych (migdałowe wyszły, ale może to i dobrze, bo orzechy laskowe świetnie tutaj pasują), wierzch udekorowałam mnóstwem owoców, i oto jest: tort dla C. Właściwie to był, bo większość zniknęła na imprezie, a resztę zjedliśmy sobie do kawy. Mniam. Pyszny był. Biszkopty: ciemny i jasny, do tego puszysta kremówka ubita z dodatkiem mascarpone i tyle owoców, ile udało mi się zmieścić. Całość wyszła bardzo delikatna i lekka, niezapychająca. Spokojnie można pozwolić sobie na większy kawałek tego ciasta - nie jest ciężkie, nie zapycha. Idealny letni tort. Nie tylko na urodziny.

Letni tort z owocami

Składniki:

(na tortownicę o średnicy 26 cm)

biszkopt jasny:

• 4 jajka
• 150 g cukru
• 90 g mąki pszennej
• 35 g mąki ziemniaczanej

biszkopt ciemny:

• 4 jajka
• 150 g cukru
• 80 g mąki pszennej
• 30 g mąki ziemniaczanej
• 15 g kakao

krem:

• 1,2 l śmietany kremówki
• 250 g mascarpone
• 2 łyżki cukru waniliowego

poncz:

• sok z 1,5 cytryny
• 2 łyżki wody

owoce:

• 500 g truskawek
• 1 banan
• 4 kiwi
• 125 g jagód
• 125 g malin
• 1 świeży ananas

dodatkowo:

• 75 g płatków z orzechów laskowych
• listki melisy

Biszkopt jasny:

Mąki przesiać, wymieszać.

Białka ubić na sztywną pianę, pod koniec ubijania dodając partiami cukier. Po jednym dodawać żółtka, miksując po każdym dodaniu. Na końcu partiami dodawać mąkę, miksując na najniższych obrotach.

Dno formy wyłożyć papierem do pieczenia. Przelać do formy masę, wyrównać wierzch.

Piec w 160 st. C. przez 35-40 minut.

Wyjąć z piekarnika, upuścić na ziemię z wysokości 50 cm, wstawić z powrotem. Zostawić do wystudzenia w zamkniętym piekarniku.

Biszkopt ciemny:

Mąki przesiać, wymieszać z kakao.

Białka ubić na sztywną pianę, pod koniec ubijania dodając partiami cukier. Po jednym dodawać żółtka, miksując po każdym dodaniu. Na końcu partiami dodawać mąkę z kakao, miksując na najniższych obrotach.

Dno formy wyłożyć papierem do pieczenia. Przelać do formy masę, wyrównać wierzch.

Piec w 160 st. C. przez 35-40 minut.

Wyjąć z piekarnika, upuścić na ziemię z wysokości 50 cm, wstawić z powrotem. Zostawić do wystudzenia w zamkniętym piekarniku.

Owoce odpowiednio obrać i umyć. Wybrać najładniejsze do dekoracji, resztę pokroić na mniejsze kawałki.

Kremówkę ubić z mascarpone na sztywną masę.

Sok z cytryny wymieszać z wodą.

Każdy z biszkoptów przekroić na pół.

Na paterze ułożyć ciemny blat, skropić ponczem, posmarować kremem, posypać owocami. Przycisnąć jasnym blatem, skropić, posmarować kremem, wyłożyć owoce. Następnie ciemny blat, poncz, krem i owoce, na wierzch ostatni jasny blat. 

Wierzch ciasta i boki posmarować pozostałą śmietaną. Boki obsypać płatkami, wierzch udekorować owocami i listkami melisy.

Smacznego!

Lista składników może się wydać długa i przytłaczająca, ale wystarczy się w nią wczytać, żeby zrozumieć, że to tylko pierwsze wrażenie. Nie ma tam nic trudno dostępnego, większość składników każdy ma w domu. Owoce można dać dowolne - te wybierał C. Wariacji jest mnóstwo - tak czy inaczej, z pewnością będzie pysznie.

Rabarbarowy deser na otwarcie sezonu. I wakacje

Uff... Weekend minął pracowicie, ale też bardzo owocnie i przyjemnie. Więcej o przyjęciu urodzinowym napiszę przy okazji tortu - był, wrażenie zrobił odpowiednie, zjedzony został w przeważającej ilości już przez gości; dla nas zostały tylko jakieś maleńkie kawałeczki na deser do popołudniowej kawy.

Dzisiaj jednak nie o torcie będzie, ale o otwarciu rabarbarowego sezonu pysznym deserem i o... Wakacjach.

Tak, ledwo wróciłam z jednych, a już planuję następne. Choć w sumie planuję nie oddaje istoty sprawy. Wymyśliłam, zaplanowałam, zorganizowałam. Wszystko już załatwione, zapięte wręcz na ostatni guzik. Jestem zachwycona i nie mogę się doczekać!

Z racji sytuacji, w jakiej się znajduję, muszę planować wakacje z wyprzedzeniem, żeby mi się żadne inne zajęcia, które ktoś dla mnie zaplanuje, nie wcięły. Przerażona więc perspektywą urlopu w październiku, po stosownych ustaleniach z C. i Tatą, zaklepałam termin. W lipcu. Trzy tygodnie. Cóż za rozpusta...

Co więcej, zarezerwowałam lokum. I to nie byle jakie, bo wynajęłam mieszkanie zaledwie dziewięćset metrów od Rodziców (na skróty bliżej, ale mapa nie chce pokazać mi ścieżek między blokami). Taka jestem tym faktem rozradowana, że chodzę uśmiechnięta jak głupi do sera od tygodnia już. Teraz zostały tylko szczegóły, ale z pewnością wybierzemy się do Malborka, Biskupina, Myślęcinka, Ostromecka... Trzy tygodnie to przecież szmat czasu!

Jeszcze jedna rzecz cieszy mnie ogromnie - będę w Polsce w lipcu. Co oznacza, że najem się truskawek, czereśni, porzeczek, agrestu, rabarbaru, malin i wszelkich innych dobroci za wszystkie te lata, kiedy nie mogłam ich sobie kupić. Mmm... Aż się rozmarzyłam...

Wracając do deseru - właśnie nim postanowiłam otworzyć sezon rabarbarowy w tym roku. Czekałam na niego bardzo niecierpliwie, i gdy tylko zobaczyłam różowe łodygi na półce w sklepie, nabyłam bez wahania. Do tego truskawki, jogurt grecki, i jest deser pierwsza klasa. Dietetyczny wręcz! Z subtelną nutą pomarańczy, kwaśnym rabarbarem, słodkimi truskawkami i delikatnym jogurtem. Do tego chrupiące płatki migdałów. Szybko, prosto, bezproblemowo. A efekt zachwyca.

Deser rabarbarowo-truskawkowy z jogurtem

Składniki:

(na 4 spore porcje)

• 350 g rabarbaru
• sok z 1 pomarańczy
• 50 g jasnego brązowego cukru
• 350 g truskawek
• 200 g jogurtu greckiego (10%)
• 30 g migdałów w płatkach
• 4 łyżki miodu pomarańczowego

dodatkowo:

• listki mięty do dekoracji

Rabarbar pokroić w 1cm kawałki. W rondelku skarmelizować cukier z sokiem pomarańczowym. Gdy nabierze złotej barwy, dodać rabarbar. Dusić pod przykryciem 10-15 minut, aż zacznie się rozpadać. Dodać pokrojone na mniejsze kawałki truskawki, wymieszać. Gotować jeszcze 2-3 minuty, zdjąć z ognia i ostudzić. Przełożyć do szklanek.

Schłodzić w lodówce.

Na masę owocową wyłożyć jogurt, posypać uprażonymi na suchej patelni płatkami migdałów i polać miodem. Udekorować listkami mięty. Podawać od razu.

Smacznego!

A Wy? Jedliście już rabarbar w tym roku...?

O bułkach, które stały się chlebem

Tak to już czasem jest, że nie zawsze wszystko idzie po naszej myśli. A przynajmniej nie po mojej. Niby plan jest, i to całkiem dopracowany, do pewnego momentu wszystko idzie jak z płatka, aż tu nagle niespodzianka. Czasem to dobrze, czasem bywa gorzej. Z każdej takiej niespodzianki staram się coś wynieść, nauczyć się czegoś, zapamiętać. Z tej wnioski są następujące - z ciasta na bułki wychodzi bardzo smaczny chleb.

Zaczęło się od mojej ukochanej ostatnio Brød: 100 lækre opskrifter, w której tym razem znalazłam przepis na bułki marchewkowe. Już dwa rodzaje są na blogu, jednak oba tak pyszne, że nie wahałam się przed wypróbowaniem kolejnego przepisu. Ten w dodatku zawiera mąkę pełnoziarnistą, co oznacza, że jest nieco zdrowszy od białego pieczywa, które przygotowuję na co dzień (czy też co weekend, zależy). Kupiłam wszystko, co potrzebne, i o godzinie raczej późnej niż wczesnej zabrałam się do działania. Wszystko szło świetnie, dopóki nie zajrzałam do wyrośniętego ciasta - owszem, podwoiło objętość i w ogóle wyglądało jak należy, ale było rzadkie i lepkie. Nijak nie dało się nic z niego uformować, a już na pewno nie małe, zgrabne bułeczki...

Jak już wspomniałam, czas naglił, więc zamiast się złościć i rozczulać, przelałam ciasto do keksówki. Wyrosło sobie jeszcze odrobinę, żeby wylądować w gorącym piekarniku.

Następnego ranka z pewną dozą niepewności odkrawałam pierwszy kawałek. Okazało się, że wszelkie obawy były nieuzasadnione - chlebek wyszedł pierwszorzędny. Sycący, o ślicznym kolorze. Pyszny z plastrem sera i kawałkiem papryki. Zniknął sama nie wiem, kiedy; cudem tylko udało mi się uratować kawałek na kanapki do szkoły. Spróbujcie sami.

Chleb marchewkowy z mąką pełnoziarnistą

Składniki:

(na keksówkę 23x11 cm)

• 250 g mąki pszennej
• 250 g mąki pszennej pełnoziarnistej
• 24 g świeżych drożdży
• 1 łyżeczka cukru
• 1,5 łyżeczki soli
• 300 ml letniej wody
• 2 łyżki oliwy
• 200 g marchwi

dodatkowo:

• 2 łyżki wody

Mąki przesiać, wymieszać z solą. Po środku zrobić wgłębienie, wkruszyć drożdże, zasypać cukrem i zalać połową wody. Odstawić na 15 minut.

Po tym czasie dodać resztę płynu, zagnieść ciasto. 

Marchewkę zetrzeć na drobnych oczkach, dodać do ciasta razem z oliwą. Dobrze wyrobić - ciasto będzie dość rzadkie. Odstawić na 1 godzinę do wyrośnięcia.

Keksówkę wysmarować masłem i wysypać mąką. Przelać wyrośnięte ciasto, odstawić na 30 minut.

Wierzch chleba skropić wodą.

Piec w 220 st. C. przez 15 minut, następnie zmniejszyć temperaturę do 200 st. C. i piec jeszcze przez 30-35 minut.

Ostudzić na kratce.

Smacznego!

A już w niedzielę impreza urodzinowa C. Sprzątanie już niemal za nami - zostały ostatnie muśnięcia i szlify. W zeszły weekend odsunęliśmy lodówkę i kuchenkę, C. umył okna, ja wyszorowałam łazienkę. W tygodniu zmieniliśmy wkład w okapie, wytarliśmy wszystkie kieliszki i szklanki; odkurzanie, mycie podłóg i inne takie zabawy też już za nami. Jutro pójdzie raz dwa.

Za to kuchennie stoimy przed ciekawym wyzwaniem - obiad dla dwunastu osób, z czego jedna jest uczulona na laktozę, gluten, cebulę i czosnek. W formie bardzo, bardzo wrażliwej. Lody bez laktozy...? Czego się nie robi dla siostry ukochanego.

Babka drożdżowa po sezonie

Babka drożdżowa to typowo wielkanocny wypiek. Mi się tak przynajmniej kojarzy. Z dawien dawna przygotowywana na kopie żółtek, symbolizowała odrodzenie i dobrobyt. W dzisiejszych kuchniach gospodynie rezygnują z takich ilości żółtek na rzecz całych jajek lub różnych innych zamienników, jak chociażby śmietana. Bo co potem z tymi białkami...?

Ja ostatnio miałam inny problem - po torcie dla Natalki zostało mi siedem żółtek. Jeszcze nie kopa, ale już ilość dość pokaźna. I o ile białka bez problemu przechowują się w lodówce nawet do tygodnia, żółtka, nawet zalane olejem (dzięki temu na wierzchu nie tworzy się twarda skorupka) tyle czasu nie mają. Zaczęłam więc myśleć intensywnie - szkoda mi bowiem było je wyrzucić.

Najpierw pomyślałam o creme brulee, który uwielbiam. Z siedmiu żółtek jednak ilość wyszłaby mi co najmniej nieprzyzwoita. Hmm... Brioszka może? Brzmi lepiej. W końcu odkopałam stary przepis na babkę drożdżową, na samych żółtkach właśnie. Tamta była z czterech, z dodatkiem olejku arakowego, nie wyszła zbyt imponująca, bo w za dużej formie pieczona. Taka troszkę naleśnikowa. Smakowała jednak wspaniale; pamiętam, bo piekłam ją w domu, i Tata się zachwycił (on pewnie nie pamięta, ale to nie szkodzi. Będzie motywacja, żeby znów ją w domu upiec). Podwoiłam proporcje, olejek zamieniłam na cytrusowe skórki. Efekt przeszedł moje najśmielsze oczekiwania.

Babka pachnie bosko, w smaku nuta cytrusów jest delikatnie wyczuwalna. Wyszła mięciutka, puchata i wilgotna, i nawet cztery dni później była jak najbardziej zjadliwa. Z pewnością powtórzę ten wypiek jeszcze nie raz - przy kolejnej okazji z lukrem bądź polewą czekoladową (tym razem służyła mi za drugie śniadanie, darowałam więc sobie wszystkie lepkie szczegóły; i tak była pyszna).

Cytrusowa babka drożdżowa

Składniki:

(na formę do babki o pojemności 1,5 l)

• 380 g mąki pszennej
• 160 g cukru
• 20 g świeżych drożdży
• 240 ml letniego mleka
• 7 żółtek
• 65 g masła
• skórka otarta z 1 pomarańczy
• skórka otarta z 1 cytryny
• skórka otarta z 1 limonki

Drożdże rozetrzeć z 1 łyżką cukru, wlać całe mleko i wsypać 1 łyżkę mąki. Dokładnie wymieszać, odstawić na 30 minut.

Masło rozpuścić i przestudzić.

Żółtka ubić z pozostałym cukrem na puszystą, jasną masę. Partiami dodawać mąkę, następnie dodać cały zaczyn, dokładnie połączyć. Wlać masło, wyrabiać przez 10 minut - ciasto powinno być jednolite i lejące. Dodać skórki z cytrusów, zmiksować.

Odstawić na 1 godzinę do wyrośnięcia.

Ciasto przelać do wysmarowanej tłuszczem i wysypanej mąką formy, wyrównać wierzch.

Piec w 160 st. C. przez 1 godzinę.

Ostudzić w formie, a następnie wyłożyć na talerz.

Smacznego!

Po głębszych poszukiwaniach okazuje się, że pierwotny przepis pochodzi z bloga Half hour cook. Cóż, daleką drogę przeszedł, pełną modyfikacji... Ostateczny efekt wzbudził jednak zachwyt nie tylko mój, ale wszystkich próbujących tej babki osób. Polecam więc z czystym sumieniem.

Jesienno-majowa zupa ze szpinakiem

Zerkam w kalendarz - maj. Patrzę uważniej, z lekkim niedowierzaniem - zgadza się. Maj. Z niechęcią kieruję wzrok za okno - późny październik, w najlepszym razie. Zimno i ponuro, niebo zasnute grubą warstwą szaroburych chmur; na dopiero co umytych oknach krople pojawiają się z coraz większą częstotliwością. 

Ja chcę wiosnę! Słoneczną, ciepłą, majową. Chcę nosić sukienki bez pończoch i baleriny albo nowe sandały. Chcę móc usiąść na ławce w parku z książką w ręku, bez ryzyka, że ją utopię, a sobie odmrożę to i owo. Ech...

Majowa wiosna, tudzież wiosenny maj, pozostają na razie w sferze marzeń. W piątek mieliśmy w planie grilla, ale prognoza jest nieubłagana - najbliższe dwa tygodnie to deszcz przeplatany mgłami, brutalnie rozrywanymi przez silny, zimny wiatr. Niezbyt to optymistyczne... Jedno, co dobre, to zamiast się włóczyć po parkach, lasach i tym podobnych, będę siedziała w domu i grzecznie odrabiała lekcje. Zamieniłabym się jednak bez wahania. 

W związku z taką a nie inną pogodą, mam dla Was dzisiaj zupę bardziej rozgrzewającą niż wiosenną. W końcu udało mi się dołączyć do wspólnego gotowania, z czego cieszę się ogromnie. Zupa ze szpinakiem daje ogromne pole do popisu, wahałam się dość długo, co przygotować. Dziś jednak wróciłam do domu zziębnięta i lekko wilgotna, do garnka powędrowały więc ziemniaki i ciecierzyca w towarzystwie sporej ilości czosnku. Do tego kumin i nieco kolendry, i mamy cudownie rozgrzewającą, nieco jesienną zupę. Wiosennego akcentu nadaje jej świeży, zieloniutki szpinak, który smakuje bajecznie, a który z czosnkiem lubi się bardzo. Całość wyszła zachwycająca - jeśli tak jak ja macie lekką chandrę, zróbcie sobie taką na rozgrzewkę.

Przepis znalazłam u Oli, nieco go zmieniając.

Tym razem miałam przyjemność gotować z Malwinną i Mopsikiem; koniecznie sprawdźcie, jakie pyszności przygotowały dziewczyny.

Zupa z ciecierzycą i szpinakiem

Składniki:

(na 4-6 porcji)

• 2 łyżki oleju
• 4 ząbki czosnku
• 1 cebula
• 2 łyżeczki mielonej kolendry
• 2 łyżeczki mielonego kuminu
• 1,2 l bulionu
• 350 g ziemniaków
• 440 g ciecierzycy z puszki
• 200 g świeżego szpinaku
• 100 ml śmietany kremówki (38%)
• sól
• pieprz

Cebulę i czosnek obrać, posiekać. Podsmażyć na oleju, dodać kolendrę i kumin. Smażyć, aż przyprawy zaczną intensywnie pachnieć. Zalać bulionem, dodać obrane i pokrojone w małą kostkę ziemniaki. Gotować 10-15 minut. Dodać ciecierzycę, gotować jeszcze 5 minut. Odlać 1-2 szklanki zupy (w zależności od tego, jak gęsta ma być), do garnka dodać szpinak i gotować jeszcze 2-3 minuty. Odlaną zupę zmiksować blenderem na gładki krem, wlać do zupy razem ze śmietaną, wymieszać. Doprawić do smaku solą i pieprzem.

Podawać gorącą.

Smacznego!

Po wieczornym spacerze z psem, zamiast herbaty, zjem sobie miskę mojej zupy. Myślę, że podziała jeszcze lepiej.

Bułki czosnkowe - idealne na grilla

Maj, sezon grillowy czas zacząć! Ja już go otworzyłam - w zeszłą niedzielę. Razy dwa.

Po urodzinach Natalii, na których zostaliśmy uraczeni kiełbaskami, karkówką i szaszłykami, z grilla rzecz jasna, udaliśmy się na kolejne urodziny - tym razem do młodszej Siostry C. Tam również grill - burgery, piersi z kurczaka i kiełbaski w ilości wystarczającej na wyżywienie pułku wojska. Uff... Najadłam się. Bardzo. Ale jakie to było dobre! Uwielbiam mięsko z grilla. Z przyjemnością również zauważyłam, że obyło się bez kłopotów żołądkowych, które mnie nękały w zeszłym roku. Niech żyje wiosna i grillowanie!

Najlepszym dodatkiem do mięs z grilla, poza jakąś pyszną surówką czy inną sałatką, jest pieczywo czosnkowe. Ten zapach, ten smak! Poezja. Dzisiaj mam więc dla Was propozycję bułeczek czosnkowych - smakują wyśmienicie. Choć myślałam, że smak będzie intensywniejszy. Jeśli więc jesteście fanami czosnku, możecie zwiększyć jego ilość. Koniecznie dajcie znać, jak wyszło.

Przepis, oczywiście, z mojej ulubionej Brød: 100 lækre opskrifter. Nie potrafię się oprzeć tym przepisom...

Bułki czosnkowe

Składniki:

(na 8 sztuk)

• 350 ml mleka
• 6 ząbków czosnku
• 500 g mąki pszennej
• 1 łyżeczka soli
• 11 g suszonych drożdży
• 1 łyżeczka suszonej bazylii
• 1 łyżeczka suszonego rozmarynu
• 1 łyżeczka suszonego tymianku
• 3 łyżki oliwy z oliwek

dodatkowo:

• 3 łyżki wody

Czosnek przecisnąć przez praskę, dodać do mleka, zagotować. Zdjąć z ognia, przestudzić - mleko ma być letnie, nie gorące.

Mąkę wymieszać z solą, drożdżami i ziołami. Wlać mleko i oliwę, zagnieść gładkie ciasto.

Odstawić na 1 godzinę wyrośnięcia.

Wyrośnięte ciasto podzielić na 8 części, z każdej uformować podłużną bułkę.

Odstawić na 20-30 minut do wyrośnięcia.

Wyrośnięte bułeczki naciąć po skosie dwa razy, spryskać wodą.

Piec w 220 st. C. przez 20 minut.

Ostudzić na kratce.

Smacznego!

I znów weekend... Ja ten czas szybko leci...

Tym razem jednak przeważą obowiązki nad przyjemnościami - z uwagi na Wielkanoc poza domem, opóźniły nam się wiosenne porządki. Czas zakasać rękawy, i zabrać się do roboty!