Zaćmienie umysłu. I mazurek porzeczkowo-jogurtowy

Każdy, nawet geniusze (a przynajmniej taką mam nadzieję), a co dopiero zwykły, szary człowiek, miewa chwile totalnego zaćmienia umysłu. Łapię się na tym od czasu do czasu, i jest mi później niewypowiedzianie głupio. No bo jak tak można...? Przecież każdy normalny, rozsądny człowiek... 

A może wcale nie? Może on też by nagle stracił umiejętność racjonalnego myślenia i zrobił bubla?

Przez wilgotny, duński klimat skóra na wargach pęka mi na potęgę; wszyscy wiedzą, jakie to nieprzyjemne. Pomadki ochronne noszę więc w kieszeniach wszystkich płaszczy, kurtek i innych okryć wierzchnich. Kilka tygodni temu jedną udało mi się zgubić. Nie było tragedii - i tak niemal się kończyła. Oczywiście, najpierw sprawdziłam kieszenie i ewentualne w nich dziury (brak), a później doszłam do racjonalnego wniosku, że musiała mi wypaść na spacerze z psą, gdy wyciągałam woreczek na wiadomo co (swoją drogą, rzeczonych woreczków mam jeszcze więcej niż pomadek. Są wszędzie). Przeszłam nad tym niefortunnym drobiazgiem do porządku dziennego, wkładając do kieszeni następną sztukę. Gdy jednak i ta wyparowała niedługo po swej poprzedniczce, zaczęłam się zastanawiać. Obmacałam kieszenie, sprawdziłam w domu i pracy, pod fotelem w aucie - nic. Diabeł ogonem nakrył, jak mawia Babcia. Lekko już zdenerwowana (do tej pory pomadek bowiem nie gubiłam), zaplanowałam zakupy - jeśli będą nadal znikać w takim tempie, przyda mi się zapas.

Następnego dnia, ubrana w płaszcz, szalik i czapkę, sięgałam po klucze do tylnej kieszeni spodni. Poczułam, że w płaszczu jest z tyłu coś dziwnego. Po wejściu do mieszkania rozebrałam się, obmacałam rzeczony płaszcz, a tam - pomadki. Obie! 

Okazało się, że w kieszeni dziura jednak była; tak zakamuflowana, że jej nie wyczułam. Gdy zbyt gwałtownie w niej grzebałam (kieszeni, nie dziurze), pomadki wyślizgiwały się i lądowały pod podszewką.

Ot, tajemnica rozwiązana. 

A mi znów było niewypowiedzianie głupio...

Przejdźmy jednak do rzeczy przyjemnych.

Lubicie mazurki? Mi sporo czasu zajęło przekonanie się do nich. Gdy jednak odkryłam, że nie muszą być twardymi ulepkami smakującymi chyba tylko cukrem, na których można sobie zęby połamać, obdarzyłam je gwałtownym, acz szczerym uczuciem. W końcu trwa ono do dziś!

Tym razem mam więc dla Was cudownie kruche ciasto wypełnione delikatnym, lekko serowym kremem z czarnej porzeczki. Kwaskowe nadzienie świetnie komponuje się ze słodkimi bezami, a świeże jeżyny nie tylko dodają całości uroku, ale też świeżości.

I tak, wiem, mazurek to trochę oszukany... Ale dobra wiadomość jest taka, że w ciągu roku można taki upiec, nazywając po prostu tartą. I nikt nie prawa się przyczepić!

Mazurek porzeczkowo-jogurtowy

Składniki:

(na formę do tarty o wymiarach 34x9 cm)

spód:

• 160 g mąki pszennej
• 30 g cukru
• 60 g zimnego masła
• 1 jajko

masa jogurtowo-porzeczkowa:

• 170g jogurtu greckiego
• 170 g czarnych porzeczek ze słoika (lub 150 g porzeczek i 20 g cukru)
• 45 g cukru
• 2 jajka
• 1 łyżeczka ekstraktu z wanilii
• 1 łyżka mąki ziemniaczanej

dodatkowo:

• kilka bez
• jeżyny

Mąkę przesiać, wymieszać z cukrem. Dodać masło, posiekać, a następnie rozetrzeć palcami. Wbić jajko, zagnieść ciasto.

Uformować z niego kulę, zawinąć w folię spożywczą i schłodzić w lodówce przez 30 minut.

Po tym czasie rozwałkować na prostokąć nieco większy niż forma. Wyłożyć formę, formując brzeg.

Schłodzić w lodówce kolejne 30 minut.

Ciasto przed pieczeniem nakłuć widelcem. Ułożyć na cieście papier do pieczenia, wysypać kamykami lub fasolą.

Piec w 180 st. C. przez 15 minut.

Po tym czasie zdjąć obciążenie i papier.

Piec kolejne 15 minut w 180 st. C.

Przestudzić.

Świeże lub mrożone porzeczki wsypać do garnka, zasypać 20 g cukru i podgrzewać, aż cukier się rozpuści, a owoce puszczą sok.

Ostudzić.

Porzeczki (ugotowane lub ze słoika razem z sokiem) zmiksować blenderem, a następnie przetrzeć przez sitko. Wymieszać trzepaczką z jogurtem, cukrem, jajkami, ekstraktem i mąką.

Masę wylać na przestudzony spód.

Piec w 150 st. C. przez 20 minut.

Przestudzić w piekarniku, następnie całkowicie ostudzić na kratce.

Schłodzić przez noc w lodówce.

Przed podaniem udekorować pokruszonymi bezami i jeżynami.

Smacznego!

A co z obiecanym, zielonym mazurkiem? - zapytacie.

Spokojnie, pracuję nad tym.

Czerwone pomarańcze, parchate ogórki i babeczki

Uwielbiam czerwone pomarańcze. Smakiem nie różnią się aż tak bardzo od tych zwykłych (choć są słodsze i jakieś takie... Lepsze), ale ten kolor... Intensywna, krwista czerwień za każdym razem wprawia mnie w zachwyt, gdy przekrawam je na pół. Mają w sobie coś wyjątkowego; coś, czemu nie potrafię się oprzeć. I to właśnie dla nich przejeżdżam dziesiątki kilometrów na bazar w Aarhus, bo to jedyne miejsce, gdzie udało mi się je znaleźć. 

W sobotę więc ruszyliśmy na zakupy. Całą drogę drżałam niemal z podekscytowania - czy będą...? To w końcu sezon, ale kto wie... Nie uwierzę, dopóki nie zobaczę.

Gdy dojechaliśmy na miejsce, niemal biegłam do sekcji z warzywami i owocami. A tam, ukazały mi się one. Całe góry na każdym ze stoisk. Uff... Można iść dalej. Najpierw bowiem wchodzimy do innego sklepu, gdzie również można kupić wspaniałości, o których na co dzień mogę tylko marzyć. I tak w naszym koszyczku wylądowały najlepszej jakości oliwa z oliwek, trufle zakonserwowane tylko w wodzie i soli, którymi C. podekscytował się nie na żarty, krem kasztanowy i kasztanowa mąka, które mnie z kolei przyprawiła o szybsze bicie serca, a na deser - wielkie opakowanie chałwy. Wychodziłam stamtąd niemal w pełni usatysfakcjonowana. Dłuższy postój przy stoiskach warzywnych zaowocował dużą ilością czerwonych pomarańczy w naszych siatkach, trzema gigantami w tradycyjnym, pomarańczowym kolorze; tak słodkimi, że nie potrafiliśmy się im oprzeć, pomidorami różnej wielkości, pigwami, które były miłym zaskoczeniem, czosnkiem, nieziemsko ostrymi papryczkami chilli i... Parchatymi ogórkami. Wiem, wiem, to niezbyt eleganckie słowo, w ogóle do bloga kulinarnego niepasujące. Ale co zrobić - nie mam pojęcia, jak te dziwactwa się nazywają. C. kupił je jakoś tak mimochodem, że się nawet zorientować nie zdążyłam. Sztuk cztery. Wyglądają jak parchate ogórki gruntowe, a po przekrojeniu wyglądają też trochę jak ogórki, ale z dyniowymi pestkami. W smaku gorzkawe, czego C. nie przewidział. I teraz ja muszę wymyślić, jak je zjeść...

Jakieś pomysły...?

Gwiazdami dzisiejszego wpisu są oczywiście pomarańcze. Już następnego dnia zamieniłam część z nich w urocze babeczko-muffiny, które chodziły mi po głowie od dawna. Nie mam pojęcia, skąd mi się wziął ten pomysł, bo żadnego satysfakcjonującego mnie przepisu znaleźć w sieci nie mogłam. W końcu sięgnęłam po Indulgent cakes The Australian women's weekly (jeden z przedświątecznych nabytków, który zawojował moje serce pięknymi zdjęciami i wiele obiecującymi przepisami), i przepis na podobne babeczki przerobiłam nieco, żeby pasowały do mojej idei. W oryginale wypiek podaje się z kandyzowanymi pomarańczami i lodami; u mnie plasterki cytrusów wylądowały na dnie foremek, żeby po upieczeniu dumnie prezentować swoją czerwoną barwę już na wierzchu. Nie zmieniłam samej receptury na muffiny - migdałowo-pomarańczowe, dość ciężkie i nadal słodkie (choć ilość cukru zmniejszyłam o ponad połowę). I tak, w przepisie jest oliwa, nie olej. Czuć jej charakterystyczny zapach podczas pieczenia, i na ciepło można wyczuć jej smak w wypieku. Gdy babeczki stygną, cała ich oliwowość się ulatnia; nie bójcie się więc tego połączenia.

Są wyśmienite na ciepło (koniecznie z lodami!), ale na zimno też spisują się znakomicie. Malutkie, poręczne; znikają nie wiadomo kiedy.

Muffinki znajdziecie dzisiaj również u Marty i Zuzi.

Odwracane babeczki z czerwonymi pomarańczami

Składniki:

(na 16 sztuk)

• 185 g mąki pszennej
• 1 łyżeczka proszku do pieczenia
• 1/2 łyżeczki sody oczyszczonej
• 120 g mielonych migdałów
• 125 g cukru
• 125 ml oliwy
• skórka otarta z 1 czerwonej pomarańczy
• 125 ml soku z czerwonych pomarańczy
• 3 jajka

dodatkowo:

• 1,5 czerwonej pomarańczy

Formę na muffiny wysmarować masłem. Na dnie każdego wgłębienia ułożyć kółeczko wycięte z papieru do pieczenia, a na nim plastry pomarańczy grubości 3-4 mm.

Mąkę przesiać z proszkiem i sodą, wymieszać z migdałami i cukrem. Jajka roztrzepać, połączyć z oliwą, sokiem i skórką z pomarańczy. Mokre składniki wlać do suchych, wymieszać.

Ciasto przełożyć do formy.

Piec w 180 st. C. przez 25 minut.

Przestudzić w formie 10-15 minut, następnie wyjąć, obracając do góry spodem.

Podawać na ciepło lub po wystudzeniu.

Smacznego!

Jak myślicie, ładnie by taka babeczka wyglądała w wielkanocnym koszyczku...?

Na Dzień Kobiet. I na urodziny. A może na Wielkanoc...?

Jutro ważny dzień. Panowie pod krawatami, a przynajmniej w prawie wyprasowanych koszulach, ustawiają się w długaśnych kolejkach w kwiaciarniach i cukierniach. Bukiety wiele mówiących, czerwonych róż i pudełka pełne najlepszych czekoladek (choć z tym akurat trzeba uważać; nie każda pani, w dobie bycia slow i healthy, spojrzy przychylnym okiem na ten kuszący, acz zakazany podarunek), będą wyręczane wśród ochów i achów. Przedstawicielki płci pięknej (w dzisiejszych czasach, gdzie zachwycamy się mężczyznami księcioseksualnymi - czy nie wydaje się Wam, że to oksymoron? - ten związek frazeologiczny powoli traci swe pierwotne znaczenie) będą trzepotać rzęsami, ich adoratorzy będą się głupawo uśmiechać, i wszyscy będą szczęśliwi. No chyba, że jakiś nieszczęśnik zapomni. Oj, wtedy nie chciałabym być w jego skórze...

W moim domu rodzinnym to podwójne święto. Ósmego marca urodziny ma bowiem moja Mamusia. Dlatego już dzisiaj chciałabym jej życzyć wszystkiego, co najlepsze, spełnienia marzeń, wygrania w totka, i żeby udało jej się odwiedzić Danię. No dobra, tego ostatniego bardziej sobie życzę... 

Ale to w końcu też Dzień Kobiet, prawda...?

Z tej jakże podniosłej okazji mam tort. No dobrze, torcik raczej... Przygotowany w tortownicy o średnicy osiemnastu centymetrów, nie powala wielkością. Za to smak, moi kochani... Zbija z nóg.

Miękki biszkopt mocno nasączony likierem, na nim delikatny mus o smaku kawy, warstwa słodkich bezików i mus z ciemnej czekolady, niemal wytrawny w smaku. Wszystko przykryte cienką warstwą galaretki kawowej, której intensywny smak wspaniale wieńczy całość. Całość jest kawowo-czekoladowa; ciężko powiedzieć, który smak dominuje. Oba się ze sobą wspaniale komponują; po prostu.

A jeśli nie z okazji Dnia Kobiet, to może przygotujecie takie cudo na Wielkanoc...? Nie jest to tradycyjny wypiek, ale z pewnością zrobi na gościach odpowiednie wrażenie.

Jeżeli jednak kawowe smaki Was nie kuszą, koniecznie zajrzyjcie do Malwi i sprawdźcie jej przepis na biszkopt z galaretką.

Torcik kawowo-czekoladowy z kawową galaretką

Składniki:

(na tortownicę o średnicy 18 cm)

biszkopt:

• 1 jajko
• 35 g cukru
• 20 g mąki pszennej
• 10 g mąki ziemniaczanej
• 20 g kakao

nasączenie:

• 1 łyżka likieru kawowego

mus kawowy:

• 65 ml mocnej kawy
• 80 g cukru
• 2 żółtka
• 1 listek żelatyny
• 60 g miękkiego masła
• 125 ml śmietany kremówki (38%)

dodatkowo:

• 30 g bezików

mus czekoladowy:

• 90 g ciemnej czekolady (70%)
• 250 ml śmietany kremówki (38%)

galaretka:

• 200 ml gorącej,  mocnej kawy
• 2 łyżeczki cukru
• 3 listki żelatyny

dekoracja:

• bezy
• jeżyny
• ziarna kakaowca

Biszkopt:

Białka ubić na sztywną pianę. Pod koniec partiami dodawać cukier. Po jednym dodawać żółtka, dokładnie miksując po każdym dodaniu. Mąki i kakao przesiać do osobnej miski, wymieszać. Po łyżce dodawać do masy jajecznej.

Dno formy wyłożyć papierem do pieczenia. Masę wyłożyć na blachę, delikatnie wyrównać wierzch.

Piec 10-15 minut w 160 st. C.

Wystudzić.

Mus kawowy:

Żelatynę namoczyć w zimnej wodzie.

Kawę zagotować z połową cukru. 

Żółtka utrzeć z pozostałym cukrem na puszystą, jasną masę. Powoli wlewać gorącą kawę, cały czas miksując. Przelać masę do garnuszka, gotować, aż zgęstnieje do konsystencji budyniu. Zdjąć z palnika, dodać odciśniętą żelatynę, wymieszać. Przełożyć do miski, miksować przez około 10 minut, aż masa całkowicie wystygnie. Po kawałeczku dodawać miękkie masło, cały czas miksując. 

Kremówkę ubić na sztywno, dodać do kremu, delikatnie mieszając łyżką.

W formie ułożyć biszkopt, zapiąć obręcz, nasączyć likierem. Wylać krem kawowy, posypać pokruszonymi bezikami. Schłodzić w lodówce.

75 ml kremówki zagotować. Zalać nią posiekaną czekoladę, wymieszać aż do jej rozpuszczenia. Ostudzić.

Pozostałą kremówkę ubić na sztywno, partiami dodawać do czekolady, delikatnie mieszając łyżką. Wyłożyć na mus kawowy, wyrównać wierzch. Schłodzić.

Żelatynę namoczyć w zimnej wodzie.

Kawę posłodzić, wymieszać. Dodać odciśniętą żelatynę, wymieszać do jej rozpuszczenia. Ostudzić.

Tężejącą galaretkę wylać na mus czekoladowy. Schłodzić w lodówce przez noc.

Tort przed podaniem udekorować bezikami, jeżynami i pokruszonymi ziarnami kakaowca.

Smacznego!

Ja nie dostanę jutro kwiatów. W Danii Dnia Kobiet się nie obchodzi, i jakoś nie mogę przekonać C. do zmiany zdania. 

Zresztą, on w ogóle mi ciętych kwiatów nie kupuje. Zazwyczaj dostaję doniczki (a czasem wręcz donice!) z orchideami albo innym zielskiem, czasami siatki pełne czerwonych pomarańczy...

Kokosowy pudding chia. Dla zabieganych

Zabiegana jestem okrutnie. Szczególnie rano brakuje mi czasu na cokolwiek. I jakoś nie mogę się zmusić, żeby wstawać jeszcze wcześniej i robić sobie śniadanie. Zazwyczaj zjadam jabłko lub, ostatnio, kiwi, czasem banana, i pędzę do pracy. A tam, po jakiejś godzince, dopada mnie głód. No dobra, mały głodek raptem... Niemniej, jak możecie sobie z pewnością wyobrazić, otoczona jestem przez ciasta, ciastka i ciasteczka, co tylko potęguje ssanie w żołądku. W końcu, skuszona smakołykami, sięgam po drożdżóweczkę, albo - czyste szaleństwo! - po kawałek ciasta z bitą śmietaną... 

W końcu jednak powiedziałam sobie: dość! Tak dalej być nie może. Nie chcę skończyć praktyk dwa razy grubsza i ani trochę wyższa, niż zaczęłam. Pierwszy krok - śniadanie w domu, które nasyci mnie na tyle, że będę mogła smarować biszkopty kremem, i nie podjadać. Kanapki są na drugie śniadanie, owsianka...? Za długo. Granola jest dobrym rozwiązaniem (koniecznie domowa!), ale od czasu do czasu potrzeba zmiany. Z czeluści szafki wygrzebałam więc zapomniane nasionka szałwii hiszpańskiej (która, wbrew pozorom, pochodzi z Meksyku i Gwatemali), i przygotowałam sobie pudding. Jest to genialna opcja z tego względu, że całą pracę (której jest, prawdę powiedziawszy, niewiele), należy wykonać wieczorem. Rano tylko dodać elementy chrupiące i owoce, i można wcinać.

Taki niepozorny pudding syci na długo i smakuje naprawdę dobrze. Małe, ciemne ziarenka, nawet po nocy moczenia się w mleku, nadal delikatnie chrupią. Ta wersja jest obłędnie kokosowa (jeśli pudding rano będzie zbyt gęsty, można dolać odrobinę mleka i wymieszać) i niezbyt słodka. Mi zasmakowała bardzo.

I na podwieczorek się nada, a nawet na zdrowy deser.

Czego chcieć więcej...?

Kokosowy pudding chia z jeżynami

Składniki:

(na 2 porcje)

• 400 ml mleka kokosowego
• 3 łyżki nasion chia
• 2 łyżeczki miodu

dodatkowo:

• chipsy kokosowe
• jeżyny

Mleko kokosowe, miód i chia dokładnie wymieszać. Przykryć folią spożywczą, wstawić na noc do lodówki.

Następnego dnia przełożyć do szklanek, udekorować chipsami kokosowymi i jeżynami.

Smacznego!

Chia jeszcze się z pewnością u mnie pojawi, bo coraz bardziej lubię te maleńkie kuleczki.

Może nawet w duecie z czerwonymi pomarańczami...?

Guziki w trzech smakach

Przecena na rolady to nie przelewki. Trzeba ich wtedy zrobić pięćset. Dokładnie. Uff... 

A jeszcze te akurat rolady mają być cytrynowe. Co oznacza, że sok z cytrusów wycisnąć trzeba. Gdy po niemal ośmiu godzinach wyciskania (w przerwach zrobiłam dzióbki i oczka naszym angry birds, kartofelki i marcepanowe tartaletki) prawe ramię, zwieńczone nieskazitelnie białą dłonią, niemal zupełnie już mi omdlało, Christina zalotnie wyszeptała mi do ucha You are the lemon girl.

Cytrynowa dziewczyna; dlaczego nie? 

W końcu bywam czasem kwaśna...

Po takim dniu, sami rozumiecie, sił na pisanie brakuje. Szczególnie prawa dłoń odmawia współpracy i pragnie być już tylko podziwiana. 

Serio - na początku czułam się jak panna szlachcianka, może nawet na wydaniu. Później wszystkie drobne ranki zaczęły niemiłosiernie szczypać, i nawet rękawiczki nie pomogły. Cóż, wszystko ma swoją cenę. Nawet czyste paznokcie (ani śladu czekolady; niesamowite!).

Dzisiaj mam dla Was naprawdę urocze ciasteczka. Guziczki zachwycały mnie od dawna; gdy więc znalazłam odpowiednią foremkę, kupiłam ją bez chwili wahania. Jeśli jednak takiej nie macie, nic straconego. Wystarczy zaopatrzyć się w dwie nieduże, okrągłe foremki (lub szklanki); większą wycinać ciastka, mniejszą przyciskać delikatnie w środku, formując kant. Dziurki można zrobić słomkami - i gotowe. A jeśli wydaje się Wam to zbyt skomplikowane, wytnijcie zajączki albo jajeczka - będą jak znalazł na Wielkanoc!

Przepis znalazłam u Chantel - u niej są cztery smaki, u mnie tylko trzy. Ale za to jakie! Orzeźwiająca cytryna, pobudzająca kawa i intensywne kakao. Każdy pyszny, choć mi najbardziej smakują kawowe... Idealnie kruche sprawiają, że nie można się od nich oderwać.

Upieczecie...?

Ciasteczka guziki

Składniki:

(na 30-35 sztuk)

• 150 g miękkiego masła
• 70 g cukru pudru
• 1 żółtko
• 230 g mąki pszennej
• skórka otarta z 1 cytryny
• 1,5 łyżki kakao
• 1,5 łyżeczki kawy rozpuszczalnej (proszek)

Masło utrzeć z cukrem pudrem na puszystą, jasną masę. Dodać żółtko, połączyć. Partiami dodawać mąkę, zagnieść gładkie, dość miękkie ciasto. 

Podzielić je na 3 równe części. Do pierwszej dodać skórkę z cytryny, do drugiej kakao, a do trzeciej - kawę. Dokładnie zagnieść.

Uformować z ciasta trzy kulki, zawinąć w folię spożywczą i schłodzić w lodówce przez 1 godzinę.

Schłodzone ciasto wałkować na grubość 3 mm, wykrawać foremką ciastka. Układać na blasze wyłożonej papierem do pieczenia, zachowując niewielkie odstępy.

Piec w 180 st. C. przez 8-10 minut.

Wystudzić.

Smacznego!

A już w sobotę, jeśli nie wydarzy się nic niespodziewanego, pojedziemy na targ. To cała wyprawa - pięćdziesiąt kilometrów w jedną stronę! Główny cel - krwiste pomarańcze i krem kasztanowy. A dla C. - trufle w oleju.

Będzie się działo!

Bajki nie tylko dla dorosłych

Tegoroczne Goodreads'owe wyzwanie ma się całkiem nieźle. Biorąc pod uwagę, jak niewiele mam czasu, który mogę poświęcić na czytanie, jestem całkiem zadowolona. Nie będę jednak przed Wami ukrywać zatrważającej prawdy - ratują mnie audiobooki. 

Książki czytam praktycznie od zawsze, i muszę przyznać, że jestem w tej kwestii tradycjonalistką. Skamieliną, jak powiedzieliby niektórzy sympatyczni znajomi. Uznaję książki papierowe, wydrukowane; z okładkami, których mogę dotknąć i kartkami, które da się przewracać. Nie dla mnie ebooki bez duszy. 

Jestem też typowym wzrokowcem; dopóki czegoś nie zobaczę, marne szanse, że zapamiętam. W szkole koszmarem były momenty, gdy trzeba było czegoś wysłuchać, a później to streścić. Ciężko mi skupić się na słuchaniu, gdy nie mam przed sobą tekstu. Cóż - ten typ tak ma (choć zasadniczo nie lubię tego stwierdzenia).

Codziennie jednak dojeżdżam do pracy około czterdziestu minut. Prowadzę auto, co sprawia mi niekłamaną przyjemność, jednak mocno ogranicza możliwości. Choćbym nie wiem, jak kombinowała - książki czytać się nie da. A o piątej rano spać ciągle się chce... Wpadłam więc na genialny w swej prostocie pomysł, i postanowiłam zacząć słuchać książek. Jako dziecko lubiłam, gdy Babcia czy Dziadek czytali mi bajki; stwierdziłam, że to będzie taki powrót do szczenięcych lat. Może właśnie dlatego jednym z pierwszych audiobooków, których wysłuchałam, były Baśnie braci Grimm dla dorosłych i młodzieży. Bez cenzury Philipa Pullmana. Dodatkową zachętą była czytająca bajki Krystyna Czubówna, którą chyba wszyscy pamiętamy z filmów przyrodniczych, które oglądało się całymi rodzinami.

Najpierw może kilka słów o książce. Są to klasyczne baśnie, które wszyscy znamy; od Kopciuszka do Śpiącej królewny, poprzez Królewnę Śnieżkę; ale także te mniej znane, które znalazły się w zbiorach braci Grimm. Pullman bada ich rodowody; podaje, kto je braciom Grimm opowiedział, gdzie miały swe źródło. Zmienia też nieznacznie niektóre z nich; wybiera te wersje, które odpowiadają mu najbardziej. Na końcu zawsze uzasadnia swoje motywy i tłumaczy, dlaczego według niego takie zakończenie jest lepsze od oryginału, dlaczego pominął lub dodał pewne szczegóły.

Czytając dopisek bez cenzury w tytule spodziewałam się jakichś pikantniejszych elementów, ale poza pewnymi interpretacjami, nie doczekałam się ich. Chodzi chyba bardziej o rozbieranie baśni na części pierwsze, poszukiwania drugiego dna i ukrytych znaczeń. Poza tym z pewnością jest to świetny chwyt marketingowy.

Czy taka wersja czytania spodobała mi się? Tak. Po pierwsze, podczas drogi do pracy oczy mi się nie zamykają, co ma duże znaczenie dla bezpieczeństwa mojego i innych kierowców. Po drugie, nie mam wrażenia zmarnowanego czasu; w końcu czytam, prawda...? A to zawsze jest pożyteczne zajęcie. Nie wiem, czy dałabym radę z jakąś poważną, psychologiczną książką, na której naprawdę trzeba się skupić. Przerywanie w połowie zdania, gdy dojeżdżam do pracy sprawia, że momentami czuję się nieco wyrwana z kontekstu. Niemniej, książka Pullmana zdała egzamin znakomicie. Z przyjemnością posłuchałam sobie baśni, które Czubówna czyta z nienaganną dykcją i świetnie je interpretuje. 

Polecam Wam więc z czystym sumieniem. Nawet wzrokowcom!

Baśnie braci Grimm dla dorosłych i młodzieży. Bez cenzury

Philip Pullman

Wydawnictwo Albatros

2014

Czyta: Krystyna Czubówna

Babka bzowo-jagodowa

Jak wspaniale jest mieć wolny dzień niemal w środku tygodnia. Gdy wszyscy po śpiąco-męczącym poniedziałku zwlekają się z łóżek z niechętną myślą, że to dopiero wtorek, ja mogę poczuć prawdziwy luksus i pospać do ósmej. Później Ptysia wskakuje mi na brzuch i zapalczywie liże po nosie informując, że C. już wstał i z pewnością spragniony jest mojego towarzystwa. Uśmiecham się więc do zamglonego świata i idę szykować śniadanie, podczas gdy C. walczy z nieposłusznym żelazkiem i niewspółpracującym stołem, wyrażając po raz pierwszy, odkąd go znam, chęć posiadania deski do prasowania (moja Babcia ma prawie osiemdziesiąt lat i odkąd pamiętam, prasowała na stole; nie róbcie mi więc wyrzutów). 

Po śniadaniu pełnym zieleni i i planów na najbliższe dni, idziemy na spacer. Brr! Znów temperatura spadła poniżej zera. Aż się wierzyć nie chce, że to już marzec!

Ptysia jednak podskakuje, biega i wącha wszystko wokół z zapałem szczeniaka, C. jedzie do pracy (wyjątkowo ważny dzień przed nim, skoro nawet koszulę wyprasował), a my wracamy do domu; do gorącej herbaty i cudownie rozpoczętego, wolnego dnia.

Plany na dziś mam niezwykle ambitne: wyszorować łazienkę, poczytać książkę, wypić całe litry herbaty i poświęcić trochę więcej czasu na blogowanie, które ostatnio zaniedbałam. 

Niech żyją wolne wtorki! Jeśli takich nie macie, nawet nie wiecie, co tracicie...

Dzisiaj mam dla Was pierwszy wielkanocny przepis w tym roku. Święta wypadają tym razem wyjątkowo wcześnie, pora więc zabrać się za planowanie menu. Ja nie muszę się starać; wielkanocny weekend spędzę w pracy, więc później na świętowanie sił wiele miała nie będę... Ale mam już wielką ochotę na babki, mazurki i serniki; podzielę się więc kilkoma przepisami.

Na początek babka - królowa wielkanocnego stołu. A ta jest zupełnie wyjątkowa!

Inspiracją był dla mnie przepis Edyty na babkę na piwie cytrynowym. Nie miałam takiego, za to z kąta zerkał na mnie cydr bzowo-jagodowy. Zaopatrzyłam się więc w borówki, i dorzuciłam je do mojej babeczki. Dzięki temu wyszła cudownie soczysta. Wierzch to klasyczny lukier cytrynowy, za to dekoracja jest naprawdę niezwykła: latem nazbierałam kwiatów czarnego bzu, i część z nich ususzyłam między kartkami książek; tak, jak w starych dobrych czasach suszyło się kwiatki czy chwasty do zielnika. Proste, a jednocześnie bardzo efektowne. Do tego liofilizowane jagody, które podkręcają owocowy smak.

Babka jest delikatna, mięciutka i wilgotna, naprawdę pyszna. Gwarantuję, że zrobi odpowiednie wrażenie.

Jeśli nie macie suszonych kwiatów bzu, udekorujcie ją cukrowymi jajeczkami - będzie jeszcze bardziej świątecznie!

Babka jagodowo-bzowa na cydrze

Składniki:

(na 2,5 l formę do babki z kominem)

• 4 jajka
• 200 g cukru
• 510 g mąki pszennej
• 2 łyżeczki proszku do pieczenia
• 150 ml oleju
• 250 ml cydru bzowo-jagodowego
• 175 g borówek amerykańskich

lukier:

• 150 g cukru pudru
• 3 łyżki soku z cytryny

dodatkowo:

• 1 łyżka liofilizowanych jagód
• 1 łyżka suszonych kwiatów czarnego bzu

Jajka utrzeć z cukrem na puszystą, jasną masę. Powoli wlewać olej, cały czas miksując.

1 łyżkę mąki wymieszać z jagodami. Pozostałą przesiać, wymieszać z proszkiem. Partiami, na zmianę z cydrem, dodawać do masy jajecznej. Na końcu dodać obtoczone w mącę jagody, delikatnie wymieszać łyżką.

Masę przelać do formy wysmarowanej masłem.

Piec w 180 st. C. przez 60-70 minut, do suchego patyczka.

Przestudzić w formie 15-20 minut, wyłożyć na talerz. Zostawić do całkowitego ostudzenia.

Cukier puder przesiać, utrzeć z sokiem z cytryny na gładki lukier. Polać babkę. Wierzch udekorować liofilizowanymi jagodami i suszonymi kwiatami czarnego bzu.

Smacznego!

Po głowie chodzi mi zielony mazurek. Co Wy na to...?