Spełniam życzenia

W poprzednim wpisie delikatnie zasugerowałam, co mam zamiar przygotować. Nie, nie zajęło mi to aż czterech dni. Ale łatwo nie było...

W czwartek po powrocie z pracy dzielnie zabrałam się za ciasto. Parzone, jak na karpatkę - którą robiłam swego czasu często, na początku mojej przygody kulinarnej. Zawsze wychodziła idealna, a jedynym sekretem był fakt, że przygotowywałam ją... Z paczki. I wcale się tego nie wstydzę! Eksperymenty z gotowcami zachęciły mnie do dalszych, samodzielnych prób. Bez nich z pewnością w tej chwili nie potrafiłabym upiec sobie bułek na śniadanie.

Wracając do tematu - myślałam, że z eklerkami będzie równie łatwo. A tu klapa. Pierwsze dwie próby okazały się całkowitą porażką. Ciastka owszem, urosły, żeby chwilę po wyjęciu z piekarnika spektakularnie opaść. Do tej pory nie mam pojęcia, co robiłam źle. Zniechęcona, trzecią próbę odłożyłam na dzień następny. Korzystając z tego samego przepisu otrzymałam wyrośnięte, puste w środku, chrupiące, delikatne eklerki! Na czym polega sekret? Nie wiem. Po prostu w końcu się udały. I zniknęły w mgnieniu oka. Cóż, nie jest to żadne arcydzieło, ale z pewnością podejmę kolejne próby. Teraz może być już tylko lepiej, prawda...?

Ciasto parzone jest kapryśne, ale przy odpowiedniej dawce cierpliwości w końcu się uda. Wydaje mi się, że po prostu trzeba je wyczuć. I oczywiście dogadać się z piekarnikiem - różnica w długości pieczenia między różnymi modelami może być całkiem spora. 

Skorzystałam z przepisu z Ciast. Coraz bardziej lubię tą książkę.

Eklerki z bitą śmietaną

Składniki:
(na 10-12 sztuk)

ciasto:

• 75 g masła
• 250 ml wody
• 125 g mąki
• 1 łyżeczka proszku do pieczenia
• 1/4 łyżeczki soli
• 4 jajka

masa:

• 400 ml śmietany kremówki (38%)
• 1,5 łyżki cukru waniliowego
• 1,5 łyżeczki ekstraktu z pomarańczy

dodatkowo:

• 95 g ciemnej czekolady (70%)
• 2 łyżki śmietany kremówki (18%)

Masło zagotować z wodą. Kiedy całkowicie się rozpuści, wsypać przesianą mąkę z proszkiem do pieczenia oraz solą i mieszać łyżką, aż masa nie zacznie odchodzić od ścianek garnuszka. Ostudzić.

Do zupełnie chłodnej masy wbijać po kolei jajka, dokładnie miksując po każdym dodaniu. 

Gotową masę wykładać łyżką lub szprycą na blachę wyłożoną papierem do pieczenia, formując podłużne eklerki (9x3 cm) i zachowując odstępy między nimi.

Piec 25-30 minut w 210 st. C.

Jeszcze ciepłe przekroić wzdłuż na pół.

Ostudzić.

Kremówkę ubić z dodatkiem cukru waniliowego. Pod koniec wlać ekstrakt. 

Gotową masą przełożyć eklerki.

Czekoladę rozpuścić w kąpieli wodnej z kremówką.

Polać przełożone ciastka.

Smacznego!

Swoją drogą - eklerki zawsze kojarzyły mi się z kremem budyniowym, a ptysie z bitą śmietaną. Ale skoro życzenie zostało dokładnie sprecyzowane, nie pozostało mi nic innego, jak się dostosować. Czy to nadal prawdziwe eklerki? Nie mam pojęcia. Grunt, że są pyszne.

Kiedy zobaczyłam żonkile, nie mogłam sobie odmówić przyjemności zakupu. Żółciutkie, słonecznią się w szklance na stole. I nie umiem się nie uśmiechnąć, kiedy chociażby przypadkiem, na nie zerkam.

Na zamównienie

Przedwczoraj wieczorem wpadła do nas Najlepsza Sąsiadka. Nieco zmarnowana usiadła na chwilę, i w czasie rozmowy wspomniała, że marzy jej się drożdżówka, taka wysoka, puchata, z kruszonką. Cóż - chcieć, to móc. Postanowiłam zrobić jej przyjemność i upiec ciacho. Rano, przed wyjściem do pracy, wyjęłam drożdże z lodówki, żeby zaraz po powrocie móc się zabrać za przygotowanie. Tyle, że zaraz po obiedzie, który przygotował D., pojechaliśmy na pocztę i do sklepu. A kiedy znaleźliśmy się z powrotem w domu... Zasnęliśmy. Cała dzika obudziłam się o 19:30, i pełna dobrych chęci, w końcu na poważnie wzięłam się za ciasto. Nieco zmieniłam upatrzony wcześniej w Ciastach przepis. Zamiast proponowanej miechunki użyłam dojrzałych gruszek, które spontanicznie kupiłam tydzień temu i leżały sobie zapomniane w misce, delikatnie zmniejszyłam też ilość masła. Muszę powiedzieć, że całość bardzo miło mnie zaskoczyła. Ciasto wyrabiało się cudownie - nielepiące, gładkie, miękkie i sprężyste, wspaniale wyrosło, a po upieczeniu otrzymałam naprawdę puchatą i delikatną drożdżówkę. Miodowa kruszonka z gruszkami skomponowała się idealnie, nadając całości słodyczy. Jestem bardzo zadowolona z efektu, a i NS zeżarła (jak sama to subtelnie określiła) dwa spore kawałki. 

Niestety, nie przypilnowałam mojego maleństwa, i kruszonka za bardzo się przypiekła... Wystarczy jednak przykryć wierzch folią aluminiową, i zamiast lekko czarnego, nabierze cudnego złoto-brązowego koloru.

A ponieważ od wczorajszego popołudnia pada deszcz, jest szaro i pochmurno, taka drożdżówka z pewnością niejednej osobie poprawi humor.

Drożdżówka z gruszkami i miodową kruszonką

Składniki:

(forma 25x25 cm)

ciasto:

• 400 g mąki pszennej
• 150 g miękkiego masła
• 22 g świeżych drożdży
• 160 ml mleka
• 40 g cukru
• 1 jajko
• 1 żółtko
• 1/4 łyżeczki soli

kruszonka:

• 250 g mąki pszennej
• 75 g miękkiego masła
• 100 g płynnego miodu
• 1 żółtko

dodatkowo:

• 3 dojrzałe gruszki

Do miski przesiać mąkę. Na środku zrobić wgłębienie, wkurszyć drożdże, zasypać 1 łyżeczką cukru i zalać 1/3 mleka. Odstawić na 15-20 minut, żeby drożdże ruszyły.

Po tym czasie dodać do ciasta resztę cukru, mleka, sól, jajko oraz żółtko i dokładnie wymieszać. Na końcu dodać masło. Wyrobić gładkie, elastyczne, nieklejące się ciasto. Odstawić do podwojenia objętości na około 40 minut.

Po tym czasie ciasto jeszcze raz szybko wyrobić, rozwałkować i wyłożyć nim formę wcześniej wyłożoną papierem do pieczenia.

Pozostawić do napuszenia na 20 minut.

Masło na kruszonkę zmiksować na gładko z miodem. Dodać żółtko, wymieszać. Wsypać mąkę, zmiksować (ciasto nie jest bardzo suche, ale takie ma być).

Gruszki obrać, podzielić na ćwiartki, wyciąć gniazda nasiennie, pokroić na cienkie plasterki.

Owoce rozłożyć równomiernie na cieście, posypać kruszonką.

Piec w 200 st. 40-45 minut do tzw. suchego patyczka.

Smacznego!

Po wczorajszej konsumpcji NS z D. zaczęli wspominać, jak wspaniale smakują eklerki z bitą śmietaną i polewą czekoladową. Ja mam dzisiaj dzień wolny. Tak tylko delikatnie sugeruję, czego można spodziewać się w najbliższych dniach...

Chwile romantyczne

Sobota. Słoneczna, spędzona w ogródku na cięciu gałęzi i pakowaniu ich do worków. Pokaleczone dłonie od pnączy róż, które średnicą bardziej przypominały niewielkie drzewa. O wyjątkowo kłujących i ostrych kolcach. Kiedy przed ósmą Najlepsza Sąsiadka zaproponowała oglądanie filmu, w pierwszej chwili chciałam odmówić. Strasznie chciało mi się spać, i nawet nie potrzebowałam patrzeć na poduszkę, żeby oczy mi się zamykały. Ale tytuł zrobił swoje. Od dawna marzyło mi się obejrzenie tego filmu, więc stwierdziłam, że jakoś wytrzymam. 

Wytrzymałam. I nie żałuję.

Sophie jedzie z Victorem do Werony na miesiąc przedślubny - za sześć tygodni ukochany bohaterki otwiera własną restaurację i już teraz jest sprawą bez reszty pochłonięty. Dlatego w mieście najsłynniejszych kochanków spędzają czas osobno. On odwiedza winnice, zachwyca się aukcjami najlepszych win i regionalną kuchnią. Ona zwiedza i marzy o choćby odrobinie zainteresowania ze strony narzeczonego. Przypadkiem trafia na plac, gdzie na murze kobiety z całego świata zostawiają listy do Julii - z prośbą o pomoc w miłości. 

Sophie zawodowo zajmuje się sprawdzaniem faktów dla gazety, kiedy więc zauważa młodą brunetkę zbierającą do kosza wszystkie zostawione kartki, nie może się powstrzymać, żeby za nią nie iść. Poznaje cztery kobiety, które są sekretarkami Julii - zajmują się odpisywaniem na listy. Pozwalają Sophie do siebie dołączyć. Kiedy kolejnym razem zbierają pozostawione na murze skrawki miłości, Sophie znajduje list zostawiony pięćdziesiąt lat wcześniej. Nie byłaby sobą, gdyby na niego nie odpisała.

Po tygodniu przyjeżdża Claire ze swoim wnukiem, który pilnuje porywczej babci. Pozwalają Sophie towarzyszyć im w poszukiwaniach Lorenza - ukochanego Claire z młodości, którego porzuciła ze strachu przed rodzicami i obowiązkami. Podróż przez malownicze tereny Wenecji Euganejskiej wywołuje w bohaterach wiele uczuć, budzi uśpione emocje, daje możliwość odmiany losu.

Film jest śliczny ze względu na obszary, gdzie był kręcony - z przyjemnością ogląda się włoskie krajobrazy. Historia jest ciekawa, choć oczywiście przewidywalna. Nie przeszkadza to jednak w delektowaniu się całością, uśmiechach przy kilku zabawnych scenach i oczywiście wzruszeniu na końcu. 

Po obejrzeniu Listów do Julii można uwierzyć, że prawdziwa miłość jest w stanie przetrwać wiele, i tak na prawdę każdy może taką miłość znaleźć. Wystarczy wiedzieć, kiedy nie można odpuścić.

Sentymentalny, lekki, momentami zabawny, chwilami wzruszający. Ot, do obejrzenia w sobotni wieczór - w sam raz.

Listy do Julii

2010

reżyseria: Gary Winick

scenariusz: Jose Rivera, Tim Sullivan

Sophie: Amanda Seyfried

Victor: Gael Garcia Bernal

Charlie: Christopher Egan

Claire: Vanessa Redgrave

Lorenzo: Franco Nero

Godzina dla Ziemi

Tak, właśnie dzisiaj, o 20:30 na godzinę Zgasimy światła. Dla Ziemi. Bo czy jest coś cenniejszego dla Człowieka?

Co można robić w tym czasie? Dzisiaj ciężko nam sobie wyobrazić świat bez prądu. Bez światła, telewizji, radia, komputera z internetem, bez telefonu, lodówki i pralki. Oczywiście nie namawiam nikogo, żeby wyłączył lodówkę i pozbawił się jedzenia. Ale taka godzina może być na prawdę ciekawa. Inna. Cicha. Spokojna.

Zapalić świeczki, usiąść z dobrą książką, bliską osobą, z zeszytem i piórem i głową pełną marzeń i fantazji. Rozmawiać, myśleć, rozmarzyć się na kilka chwil. Może nawet bardziej dla Siebie niż Ziemi...?

I pamiętajcie, że dziś w nocy przesuwamy czas o godzinę. Dni będą dłuższe, wieczorem będzie jaśniej, i nie będzie trzeba tak szybko zapalać światła.

Nie-jesienne jabłka

Nie są jesienne. Ani odrobinę. Za to naprawdę smaczne.

Uwielbiam jabłka. To owoc uniwersalny - smakuje zawsze i wszędzie, nie ma problemów z transportem, dostępny o każdej porze roku. Sezon na jabłka trwa nieprzerwanie, i ja się bardzo z tego cieszę.

Te konkretne jabłuszka zalegały w misce na owoce od jakiegoś czasu. Kupiliśmy ich sporo, i w końcu nikt nie miał ochoty sobie po prostu pogryzać wspaniale zielonych kulek. Dlatego wymyśliłam sobie tartę. Na kruchym cieście. Z miodem. Czy takie połączenie nie brzmi wspaniale? I co z tego, że jakby jesiennie...

Plan był taki, żeby przygotować ją rano. Wstałam więc wcześniej. Co prawda myślałam o 7:30, a nie 6:34, ale przecież raz się żyje. Najpierw chciałam tylko zagnieść kruchy spód i oddać się Morfeuszowi jeszcze na parę chwil, ale poranne promyki ledwo rozbudzonego słonka powstrzymały mnie przed wtuleniem się w poduszkę. I dobrze się stało! Dzień był długi, udany, a ciasto naprawdę smaczne. 

Muszę zaznaczyć, że niemożliwością - przynajmniej dla mnie - było rozwałkowanie ciasta. Lepiło się niemiłosiernie, ale smakowało naprawdę dobrze. Tylko całość jakby za mało miodowa... Nie wiem, dlaczego. Ale może mam jakieś spaczone kubeczki smakowe. 

Idę sobie ukroić ostatni kawałeczek, resztę zje D. i będę mogła znowu coś upiec.

Tarta jabłkowa z miodową polewą

Składniki:

(forma do tarty o średnicy 28 cm)

ciasto:

• 200 g mąki pszennej
• 1 łyżeczka proszku do pieczenia
• 1 jajko
• 1 żółtko
• 80 g płynnego miodu
• 150 g zimnego masła

wierzch:

• 4 jabłka

polewa miodowa:

• 2 jajka
• 4 łyżki płynnego miodu
• 1 łyżeczka ekstraktu z wanilii
• 170 ml śmietany kremówki (38%)

Mąkę przesiać z proszkiem do pieczenia. Dodać jajko, żółtko, miód i pokrojone na małe kawałki zimne masło. Szybko zagnieść ciasto i schłodzić w zamrażalniku przez 30 minut.

Schłodzonym ciastem wylepić formę, formując rant. 

Podpiec 10 minut w 200 st. C.

Przestudzić.

Jabłka obrać, usunąć gniazda nasienne, pokroić w ósemki i rozłożyć na cieście.

Jajka roztrzepać, wlać miód, ekstrakt i kremówkę. Dokładnie wymieszać. Masą zalać jabłka.

Piec w 200 st. C. przez 30 minut.

Ostudzić przed podaniem.

Smacznego!

To już piąty przepis, do wykonania którego zainspirowała mnie książka. Całkiem nieźle mi idzie pokonywanie manii blogowej, prawda? Czytam, czytam, ale też zabrałam się za te wszystkie książki na poważnie. I wiecie co? To wciąga.

Znowu banan

Zachciało mi się wczoraj czegoś słodkiego. Zachciało mi się rano, przed wyjściem do pracy, więc nie mogło to być nic skomplikowanego, praco- i czasochłonnego. Od jakiegoś czasu w zamrażalniku czekały maliny, kupione z myślą o tych właśnie babeczkach. Zabrałam się ochoczo do pracy - po powrocie mieliśmy słodki deser. 

I teraz muszę się do czegoś przyznać - pierwsza mi nie smakowała. Gliniasta, ciężka, nic ciekawego. Ale druga, z dodatkiem kremu, była zdecydowanie lepsza. Potem trzecia, i kolejna... Zniknęły w ciągu kilku godzin, a jedliśmy tylko we dwójkę. 

Babeczki są ciężkie za sprawą bananów, mają tą specyficzną, jakby nieco budyniową konsystencję. To nie zakalec! One takie po prostu są. Z dodatkiem świeżych, aromatycznych malin i lekkiego kremu są jednak naprawdę smaczne - choć nie każdy się z nimi polubi. Ze mną nie była to miłość od pierwszego wejrzenia, jednak jeszcze je powtórzę - może ktoś inny również się do nich przekona? 

Przepis z gazetki Pieczenie jest proste, nr 3/2010.

Babeczki bananowe z malinami

Składniki:

(na 12 sztuk)

ciasto:

• 1 jajko
• 70 g cukru
• 1 łyżeczka cukru waniliowego
• 80 g masła
• 250 g jogurtu naturalnego
• 2 dojrzałe banany
• 280 g mąki pszennej
• 2 łyżeczki proszku do pieczenia
• 150 g mrożonych malin (nie rozmrażać)

krem:

• 200 ml śmietany kremówki (38%)
• 1 łyżeczka cukru
• 1 łyżeczka cukru waniliowego
• 2 łyżki ajerkoniaku

dodatkowo:

• 50 g malin

Masło rozpuścić i przestudzić.

Jajko utrzeć z cukrem i cukrem waniliowym na puszystą masę. Wlać masło i jogurt, dokładnie wymieszać.

Banany rozgnieść widelcem i dodać do masy.

Mokę z proszkiem przesiać do masy, wymieszać łyżką tylko do połączenia składników.

Wsypać maliny i delikatnie wymieszać, żeby nie rozgnieść owoców.

Ciasto przełożyć do silikonowej (lub zwykłej wysmarowanej masłem i wysypanej bułką tartą) formy na muffiny.

Piec 25-35 minut w 180 st. C.

Ostudzić.

Ubić śmietanę z cukrem i cukrem waniliowym, wlać ajerkoniak i wymieszać.

Zimne babeczki dekorować kremem i malinami.

Smacznego!

Tak, wiem, miało nie być bananowo. Ale nic nie poradzę na to, że banany w domu ostatnio mam ciągle, a te babeczki wyglądały przecudnie na zdjęciu w gazecie i od dawna mnie kusiły. Spodziewałam się czego innego - bardziej letniego smaku - ale nie czuję się zawiedziona czy rozczarowana. Inne nie zawsze znaczy gorsze, prawda...?

W końcu wiosennie

Tak, tak, tak! Nareszcie! Upragniona wiosna zapukała do naszych drzwi i okien. Wychodząc rano na spacer słyszę krzyk mewy. Budzą mnie ciepłe promienie, trawa nagle pokryła się przebiśniegami, krokusami i konwaliami. Jest pięknie - słonecznie i tak... Jasno. Och, wreszcie!

Co prawda dzisiejszy dzień zrobił mi psikusa, rano było szaro i pochmurno, ale po południu słonko radośnie wyjrzało zza chmur. Od kilku dni czuć coś takiego w powietrzu... Coś, co dodaje energii i sprawia, że chce się wstać z łóżka przed ósmą. Ale dopiero oficjalna data daje pewność - teraz już nie będę z niepokojem czekać na ostatni śnieg. 

Co można przygotować z tak utęsknionej i wyczekiwanej okazji? Coś prostego, orzeźwiającego, bardziej chyba letniego niż wiosennego. Ale mam już tak ogromną ochotę na ciepłe popołudnia w ogrodzie, że zdecydowałam się na lody. W Daniach słodkich znalazłam inspirację, którą był sorbet mandarynkowy. Miałam akurat nadmiar cytryn, więc zwiększyłam ilość cukru i spróbowałam. Efekt - absolutnie zadowalający. Lody są mocno cytrynowe - D. w pierwszej chwili kręcił nosem i się krzywił, że kwaśne, ale po chwili zjadł pełną filiżankę - więc jeśli ktoś woli słodsze, zdecydowanie radzę zwiększyć ilość cukru. Orzeźwiające, w sam raz na upalne dni. Albo na ich zaklinanie.

Sorbet cytrynowy

Składniki:

(na około 500 ml lodów)

• 260 g cukru
• 250 ml wody
• 300 ml soku z cytryny (6 cytryn)
• 2 łyżki likieru cytrynowego

Cukier zagotować z wodą. Kiedy się rozpuści, gotować na małym ogniu kilkanaście minut. Zdjąć z palnika, dokładnie wymieszać z sokiem cytrynowym. Wystudzić. Wlać likier i wymieszać.

Schładzać w zamrażarce, wyciągać mniej więcej co godzinę i mieszać, aż do całkowitego zamrożenia (przez dodatek alkoholu sorbet nie zamarznie zupełnie, bez problemu da się go przełożyć do pucharków zaraz po wyjęciu z zamrażarki).

Smacznego!

Lody najlepiej przygotować dzień wcześniej - przez noc nabiorą odpowiedniej konsystencji, a smak cytryny stanie się nieco łagodniejszy. Można nie dawać alkoholu - wtedy jednak trzeba uważać, żeby nie zmrozić ich na kamień. Najlepiej wyjąć kilka minut przed podaniem z zamrażarki.

Hmm... Mam nadzieję, że w końcu uda mi się wybrać do parku i obfotografować krokusy - cudnie kwitną.