Tłustoczwartkowe pączkowanie

Czwartek. Tłusty. Było nie było, pączki być muszą. I kropka.

Tylko że, moi drodzy, przygotowanie pączków to droga przez mękę. Wyrobienie ciasta drożdżowego z kilograma mąki rzeczą prostą nie jest (chyba, że ma się stojący mikser, który wszystko robi za nas, ale ja się takiego jeszcze nie dorobiłam). Mięśnie prawej ręki z pewnością mam teraz nieco lepiej wyrobione. Rośnięcie i lepienie kuleczek to drobiazg, przyjemność nawet, ale potem przychodzi czas na... Smażenie. Koszmar! Nie wiem dlaczego, ale mając w kuchni garnek wypełniony gorącym tłuszczem czuję się średnio komfortowo. Poza tym nie wiem, jak to się dzieje, ale w oleju oprócz pączków jest też bliższa i dalsza okolica garnka. Więc kiedy fura słodyczy piętrzy się na talerzu, garnek ze swą zdradliwą zawartością powoli stygnie, trzeba się za sprzątanie zabrać. Naprawdę, czuję się tym smażeniem zmęczona. Jednak dobrze pamiętałam, że w zeszłym roku przy tych pączkach jakiś haczyk był...

Tak czy inaczej, trzy talerze pełne pączków stoją spokojnie na stole i czekają na D. i Najlepszych Sąsiadów. Wyszło 30 całkiem sporych sztuk, więc myślę, że na naszą czwórkę starczy. Każdy nie tylko spróbuje, ale przypuszczalnie porządnie się naje. I pewnie w przyszłym roku też się na to szaleństwo i masochizm czysty porwę. Bo jednak taki domowy pączek to jest coś... O niebo lepszy od kupnego! I rozanielone miny konsumentów wynagradzają wszystkie cierpienia, piekące oczy i lodowatą po wietrzeniu kuchnię...

Tak naprawdę nie mam pojęcia, ile ten przepis ma lat. Moja Mama dostała go od swojej Teściowej, i obie zawsze używają właśnie tej receptury. I zawsze pączki są pyszne - puchate, delikatne, niezbyt słodkie, za to ze słodziutkim wnętrzem. Pychota! I tak, wiem, ilość tłuszczu może przerazić... Ale błagam! To są pączki - one nawet nie udają, że próbują być dietetyczne. Milion kalorii - i o to chodzi! W końcu raz nie zawsze, zawsze nie wciąż...

Mimo wszystko pokusiłam się o pewne zmiany - dałam połowę drożdży przewidzianych w oryginalnym przepisie (100 g to jak na moje oko stanowczo za dużo), a i tak ciasto wyrastało jak szalone. I oczywiście do wyrabiania użyłam miksera i zwykłej plastikowej miski zamiast makutry i drewnianej pałki. Babcia zawsze uderza w ciasto 1000 (słownie: tysiąc!) razy, i według tradycji dopiero wtedy jest wystarczająco napowietrzone, żeby ładnie urosło. Cóż... Mi się udało osiągnąć ten efekt za pomocą miksera. A i tak padam z nóg - to znaczy ręka mi odpada. Ale oczywiście, co kto lubi...

Babciowo-Mamowe pączki na żółtkach

Składniki:

(na około 30 sztuk)

• 1 kg mąki
• 8 żółtek
• 50 g drożdży świeżych
• 110 ml oleju
• 100 g masła
• 50 g cukru
• 500 ml mleka

dodatkowo:

• cukier puder
• dżem lub marmolada
• ziemniak
• pół garnka oleju

Masło rozpuścić i przestudzić.

Żółtka z cukrem ubić na puszystą, jasną masę. Wkruzszyć drożdże, miksować aż do ich całkowitego rozpuszczenia.

Wlewać na zmianę olej i masło.

Następnie dodawać mąkę na zmianę z mlekiem. Kiedy końcówki do ubijania białek przestaną dawać sobie radę z gęstym ciastem, wymienić je na te do ciast drożdżowych.

Wyrobić gładkie, nieklejące, sprężyste ciasto. Odstawić w ciepłe miejsce na około 1 godzinę, do podwojenia objętości.

Z wyrośniętego ciasta formować kulki (u mnie po około 65 g), układać na oprószonym mąką blacie i zostawić do napuszenia na około 30 minut.

Ziemniaka obrać i pokroić w średniej grubości plastry.

W szerokim garnku rozgrzać olej. Kiedy osiągnie odpowiednią temperaturę (kropla zimnej wody spowoduje pryskanie i gwałtowne bulgotanie), wkładać pączki i smażyć z obu stron na brązowo (około 1,5 minuty z każdej strony). Razem z pączkami wrzucać po plasterku ziemniaka; kiedy zbrązowieje, wyjmować i wkładać nowy.

Pączki wyjmować na talerz wyłożony papierowym ręcznikiem. Nadziewać ulubionym dżemem lub marmoladą (dosyć gęstą, żeby nie wypływała z pączków).

Posypać cukrem pudrem.

Smacznego!

Moim zdaniem są to jedne z lepszych pączków, jakie jadłam. Siła przyzwyczajenia? Być może. W każdym razie jestem z siebie bardzo dumna, że się udały. Takie puchate, mmm... Bajka. Czego więcej chcieć?

Chlebem dziś u mnie zapachniało

Wiedziałam, że dziś upiekę chleb. Planowałam to od kilku dni - dziś wreszcie mogłam się za niego zabrać. Wiadomo - drożdżowe (zakwasowe póki co jest poza moim zasięgiem) bywa wymagające. Żeby wyszło, trzeba być spokojnym i cierpliwym, a mi ostatnio brakło jednego i drugiego. Teraz na szczęście już wszystko w porządku, i mogłam się za pieczenie chleba zabrać.

Właściwie miałam upatrzony zupełnie inny bochenek (co się odwlecze, i tak dalej), ale kiedy zobaczyłam ten u Kuby wiedziałam, że to właśnie nim dziś u mnie zapachnie. Słodko-ostro, oryginalnie. Intrygująco. Cóż, przeszkodą nie może być coś tak błahego, jak brak kluczowego składnika! Zamiast fig użyłam namoczonych w gorącej wodzie suszonych żurawin, które napęczniały i stały się mięciutkie, a pieprz czarny zamieniłam na różowy, który od dawna kusił z kartonu z przyprawami.Oryginał z pewnością jest pyszny, ale muszę powiedzieć, że mojemu też nic nie brakuje. Nawet D.- zdecydowany zwolennik ciemnego pieczywa - powiedział, że jest smaczny i zjadł na kolację cztery kromki (a kromki małe nie są).

Mały kłopot sprawił mi fakt, że pieczywo było lekko lepkie, przez co ciężko się formowało. Nieco rozlało się na blasze, ale w piekarniku cudnie urosło w górę, i kształt w rezultacie miało całkiem przyzwoity (jak na pierwszy chleb pieczony bez keksówki jestem naprawdę zadowolona).

Smak? Tradycyjny chleb, o miękkim, zwartym miąższu i chrupiącej skórce, ze słodkimi niespodziankami w postaci żurawiny, zaskakuje delikatnym aromatem i smakiem pieprzu. Różowy jest łagodniejszy od czarnego, ale i tak można wyczuć go bez problemu. Naprawdę, niezwykle interesujące połączenie.

Chleb z żurawiną i różowym pieprzem

Składniki:

(na 1 spory bochenek)

• 550 g mąki pszennej
• 100 g mąki żytniej
• 2 łyżeczki różowego pieprzu
• 25 g świeżych drożdży
• 1 łyżeczka cukru
• 2 łyżeczki soli
• 2 łyżki oliwy
• 450 ml ciepłej wody
• 150 g suszonej żurawiny

Do dużej miski przesiać mąki. Zrobić wgłębienie, wkruszyć drożdże. Wsypać cukier i zalać 100 ml wody. Odstawić na 15 minut,żeby drożdże ruszyły.

Po tym czasie wlać resztę wody, dodać zmielony pieprz, sól i oliwę, wyrobić gładkie ciasto (może się nieco lepić). Odstawićw ciepłe na około 1 godzinę do podwojenia objętości.

Żurawinę namoczyć w gorącej wodzie na kilkanaście minut.

Wyrośnięte ciasto jeszcze raz delikatnie wyrobić, dodając odciśniętą żurawinę.

Uformować owalny bochenek, ułożyć na blasze oprószonej mąką, odstawić na 10-15 minut.

Piec w 200 st. C. 40-50 minut.

Wystudziń na kratce.

Upieczony chleb popukany od spodu będzie wydawał głuchy odgłos.

Smacznego!

Najwyższa pora zająć pozycję horyzontalną z głową na ulubionym jaśku ze słoniem. Trzeba się wyspać przed jutrzejszym pączkowaniem. Tym razem pączków ma starczyć tylko dla nas i Najlepszych Sąsiadów, więc bez szaleństw. Mam już przygotowany przepis Babciowo-Mamowy. Efekt zawsze jest powalający - mam nadzieję, że tym razem również mnie nie zawiedzie.

Chwile szczęścia, czyli lubimy poniedziałki

Bardzo, bardzo lubimy. Szczególnie ten wczorajszy. Najlepsi Sąsiedzi kupili samochód, a ja jestem już zupełnie spokojna jeśli chodzi o przypływ gotówki przez najbliższy rok. Spokój... I powody do świętowania, które mamy zamiar urządzić w sobotę. Nie, nic specjalnego się z tej okazji nie pojawi - idziemy na miasto. A właściwie nasze miasteczko, które jednak jest w stanie zapewnić rozrywkę wystarczającą. Są i kluby, i kawiarnie, i dobre restauracje. Jeszcze nie wiem, co wybierzemy. Ale i tak nie mogę się doczekać.

Ponieważ mam ostatnio melodię na drobne wypieki, postanowiłam uszczęśliwić mojego D. bezikami. Takimi malutkimi, na jeden kęs. Zastanawiałam się, co będzie w stanie przełamać ich słodycz, i wymyśliłam: kawa. Gorzkawa, w połączeniu z bezą smakuje świetnie. Do tego cieniutka warstwa ciemnej czekolady (nie może być zbyt gruba, gdyż zdominuje smak bezy) i jesteśmy w niebie. Z ponad stu sztuk na jutro zostało ledwie kilka... D. z Najlepszym Sąsiadem dzielnie się spisali.

Beziki kawowe

Składniki:

(na około 100 sztuk)

• 2 białka
• 125 g cukru
• 1 łyżeczka kawy rozpuszczalnej
• 1 łyżka gorącej wody
• 1 łyżeczka prawdziwej kawy

dodatkowo:

• 50 g ciemnej czekolady (70%)
• 2 łyżki mleka

Kawę rozpuszczalną zaparzyć w wodzie. Przestudzić.

Białka ubić na sztwyną pianę. Pod koniec ubijania partiami wsypywać cukier. Powoli wlewać kawę, następnie dosypać łyżeczkę suchej prawdziwej. 

Na blachę wyłożoną papierem do pieczenia wykładać małe porcje łyżeczką lub za pomocą szprycy.

Piec w 120 st. C. 25-30 minut (im krócej, tym w środku będą bardziej ciągnące; dłużej pieczone będą kruche).

Czekoladę z mlekiem rozpuścić w kąpieli wodnej. Maczać spody wystudzonych bezików i odkładać na papier do pieczenia do zastygnięcia.

Smacznego!

W końcu pójdę spokojnie spać. Bez stresu. Bez zastanawiania, gdybania, zamartwiania. Jak dobrze...

O pewnych maleństwach słów kilka

W weekend mieliśmy gości. Postanowiłam przygotować coś specjalnego - coś, co wymaga nieco większego nakładu pracy i czasu (którego póki co mam pod dostatkiem). Mimo wszystko nie mogło to być nic, co nosiłoby w sobie chociaż nikłe prawdopodobieństwo porażki. Dlatego też wybór padł na kruche babeczki. Eleganckie maleństwa, które nie są trudne w przygotowaniu, a prezentują się fantastycznie. Kuszą swoimi rozmiarami obiecując chwile słodkiej rozkoszy. A przecież jeden taki drobiazg niczyjej diety nie zrujnuje! 

Pierwotnie chciałam je wypełnić po prostu bitą śmietaną, ale stwierdziłam, że jak szaleć, to na całego. Przygotowałam swój pierwszy w życiu creme patissiere, i muszę powiedzieć, że jestem z niego bardzo zadowolona. Przepis od dawna miałam zapisany na jakimś świstku papieru, i niestety, ale nie jestem w stanie znaleźć źródła. Wszystko przez to, że krem ten pojawia się na większości blogów i stron o tematyce kulinarnej! Tym bardziej zachęciło mnie to do jego przygotowania - skoro innym wychodzi i smakuje, u mnie też musi się sprawdzić. I to jak! Pyszny był. W połączeniu z cieniutkim spodem z kruchego ciasta i kwaskowymi owocami kiwi smakował wyśmienicie.

Czekoladę można zamienić na mleczną, ale uważam, że wtedy całość mogłaby wyjść zbyt słodka. Nie warto też jej pomijać, gdyż zdecydowanie wpływa na doznania smakowe, a dodatkowo izoluje ciasto, które nie mięknie tak szybko.

Przepis może wydawać się skomplikowany, ale wcale taki nie jest. Wystarczy dobrze rozłożyć pracę - spody można przygotować kilka dni wcześniej, krem poprzedniego wieczoru, a tylko połączyć wszystko w całość przed przyjściem gości - najsmaczniejsze są zaraz po przygotowaniu, gdyż mimo wszystko kruche ciasto wchłania wilgoć z kremu i po jakimś czasie mięknie.

Maleństwa wszystkim smakowały, prezentowały się świetnie i jestem z nich naprawdę bardzo zadowolona. Z pewnością jeszcze to powtórzę. 

Kruche babeczki z creme patissiere i kiwi

Składniki:

(na 20-25 sztuk)

ciasto:

• 170 g mąki
• 110 g zimnego masła
• 30 g drobnego cukru
• 1 łyżeczka cukru waniliowego
• 2 żółtka

creme patissiere:

• 275 ml mleka
• 1 łyżeczka ekstraktu z wanilii
• 3 żółtka
• 60 g cukru
• 15 g mąki pszennej
• 15 g skrobi ziemniaczanej

dodatkowo do kremu:

• 200 ml śmietany kremówki (38%)
• 2 łyżeczki cukru
• 1 łyżeczka soku z cytryny
• 2 łyżeczki żelatyny
• 2 łyżki gorącej wody

dodatkowo:

• 4 owoce kiwi
• 150 g ciemnej czekolady (70%)

Mąkę przesiać do miski. Dodać schłodzone masło, posiekać nożem. Dodać cukier, cukier waniliowy i żółtka, szybko zagnieść. 

Włożyć do lodówki na około 1 godzinę.

Mleko zagotować. Żółtka ubić z ukrem na puszystą, jasną masę. Wsypać przesiane mąki, dokładnie wymieszać.

Powoli wlewać gorące mleko do masy żółtkowej, cały czas ubijając. Przelać masę do garnka i gotować do zgęstnienia, cały czas mieszając.

Zdjąc z ognia, wlać ekstrakt, wymieszać. Ostudzić.

Żelatynę namoczyć w odrobinie zimnej wody. Wlać dwie łyżki gorącej, mieszać do rozpuszczenia.

Kremówkę ubić na sztywno z sokiem z cytryny i cukrem. Wlać żelatynę, dokładnie wymieszać.

Kremówkę dodać do zimnego kremu, wymieszać na jednolitą masę. Schłodzić w lodówce.

Ciasto wyjąć z lodówki, rozwałkować na cienki placek, wycinać koła o średnicy większej niż foremki. Wyłożyć foremki tak, żeby ciasto dobrze przylegało do ścianek. Ponakłuwać widelcem.

Piec w 200 st. C. 10 minut, żeby nabrały ładnego, złotego koloru. Ostrożnie wyjąć z foremek, ostudzić.

Czekoladę rozpuścić w kąpieli wodnej. Cienko posmarować dna upieczonych babeczek. Wystudzić do stwardnienia czekolady.

Z pozostłej narysować wzorki na papierze do pieczenia - można wcześniej zaznaczyć kontury ołówkiem. Włożyć do lodówki do całkowitego stwardnienia czekolady, następnie delikatnie zdjąć z papieru, żeby ich nie połamać.

Kiwi obrać, pokroić na cząstki, zostawić kilka grubszych plastórw pokrojonych w ćwiartki do dekoracji.

Resztę poukładać na kruchym cieście. Na to wyłożyć krem za pomocą szprycy z ozdobną końcówką. W krem powkładać ćwiartki kiwi i udekorować ornamentami z czekolady.

Smacznego!

W domu nad jeziorem

Niedziela. Już? Tak naprawdę w tej chwili wszystko mi jedno, jaki mamy dzień tygodnia. Wszystkie zimne, kończone gorącą herbatą z miodem, zaczynane spokojną kawą z mlekiem. Bez presji, kombinowania, czas przelatujący przez palce obserwuję z przyjemnością. Czegokolwiek bym nie robiła, skutek będzie taki sam, a to przynajmniej sprawia mi przyjemność. Stanie w kuchni i przyglądanie się zatopionemu pod śniegiem ogrodowi, w którym już niedługo - mam nadzieję - będą rosły marchewki i rzodkiewki, słoneczniki będą kłaniać się słońcu, a róże pachnieć oszałamiająco. W rogu posadzimy kwaskowy rabarbar, zaraz obok słodkich malin i truskawek. Ciekawe, ile wtedy będę miała czasu?

Ostatnio miałam możliwość obejrzenia pewnego filmu - po raz trzeci. Nie nudził mnie - wręcz przeciwnie. Znając zakończenie, emocjonowałam się historią. Zwolennicy ambitnego kina pokiwają teraz nade mną z politowaniem głowami, ale jestem kobietą i lubię filmy dla kobiet. Nie wszystkie, ale Dom nad jeziorem zdecydowanie kwalifikuje się do kategorii obejrzeć jeszcze raz z pewnością nie zaszkodzi. Dlaczego? Ha! Chyba tak po prostu - mi się podoba. Bo jest romantyczna miłość, trudna z powodu różnicy czasu, skradająca się małymi kroczkami, a w końcu pukająca do drzwi i nie dająca o sobie zapomnieć, mimo ukierunkowanych starań. 

Fabuła kręci się wokół tytułowego domu nad jeziorem, z którego Kate właśnie się wyprowadziła, a Alex wprowadził. Piszą do siebie listy, zostawiając je w skrzynce przy domu. Próbują się spotkać, jednak okazuje się, że to nie był ten właściwy moment. 

Moja ulubiona scena to ta, w której tańczą. Kiedy Alex próbuje powiedzieć dziewczynie, w której się zakochał, że ona też obdarzy go uczuciem. Jednak to też nie była ta chwila.

Tak, wiem, że związki przyczynowo-skutkowe w tym filmie właściwie nie istnieją. Że przeszłość nie ma na przyszłość takiego wypływu, jaki mieć powinna. Że scenarzyści prawdopodobnie sami nie wiedzieli, jak pewne rzeczy wyjaśnić, więc po prostu zostawili je takimi, jakie są. Widzu, może sam się domyślisz. Albo inaczej: może lepiej wcale się nad tym nie zastanawiaj? 

I choć analityczna część mojej duszy burzy się okropnie, za każdym razem oglądając Dom nad jeziorem uciszam ją i pozwalam się delektować tej wrażliwej, podatnej na sugestie i romantyczne gesty. Na film patrzy się po prostu przyjemnie, a tak naprawdę  która kobieta nie kryje w sobie marzeń o mężczyźnie, który jest w stanie czekać na nią tak długo? 

Dom nad jeziorem

2006

reżyseria: Alejandro Agresti

scenariusz: David Auburn

Kate: Sandra Bullock

Alex: Keanu Reeves

Karmelowo

Kiedy zobaczyłam to ciasto w Brulionie z przepisami wiedziałam, że muszę je upiec. Akurat miałam dylemat i zastanawiałam się głęboko, co by tu przygotować, a wszystkie składniki - zupełnie przypadkiem - miałam w domu; decyzja zapadła błyskawicznie. I absolutnie jej nie żałuję! Ani nikt z moich gości, którzy mieli okazję próbować tego cuda. Mimo sporej ilości cukru i białej czekolady nie jest mega słodkie, ale wspaniale karmelowe. Nawet K., który z reguły słodyczom mówi stanowcze nie, jest wybredny jak nie wiem co i jak chcę go nakarmić, to muszę się niesamowicie gimnastykować, tym razem zjadł z przyjemnością. Naprawdę!

Głównymi zaletami ciasta są jego wspaniały smak i aromat roznoszący się po domu w trakcie pieczenia. Dodatkowo jest dziecinnie wręcz proste, nie ma szansy, żeby się nie udało.I ten kolor... Dzięki ciemnemu cukrowi jest głęboko brązowy i bardzo apetyczny. Miękkie, lekko wilgotne, dobrze się przechowuje - świeże nawet następnego dnia. Bajka! 

Właściwie to nie wiem, co jeszcze napisać, bo cały czas jestem podekscytowana faktem, że coś tak prostego może zrobić furorę. Polecam - jest warte każdej minuty nad nim spędzonej.

Ciasto karmelowe

Składniki:

(tortownica o średnicy 22 cm)

• 200 g masła
• 200 g białej czekolady
• 200 g ciemnego brązowego cukru
• 180 ml gorącej wody
• 1 łyżka złotego syropu
• 2 łyżeczki ekstraktu z wanilii
• 2 jajka 
• 300 g mąki
• 1 łyżeczka sody oczyszczonej
• 1 łyżeczka proszku do pieczenia

polewa:

• 50 ml śmietany kremówki (38%)
• 40 g masła
• 50 g ciemnego brązowego cukru
• 1/4 łyżeczki soli

W granku podgrzać połamaną czekoladę, pokrojone w kawałki masło, wodę, ekstrakt, cukier i złoty syrop. Trzymać na małym ogniu, aż się wszystko rozpuści i dokładnie połączy. Masa powinna mieć konsystencję płynnego, gęstego karmelu.

Wystudzić.

Do chłodnej masy wbić po kolei jajka, dokładnie ucierając mikserem po każdym dodaniu.

Następnie wsypać przesianą z proszkiem i sodą mąkę, wymieszać łyżką na gładką masę.

Dno tortownicy wyłożyć papierem do pieczenia. Wylać masę.

Piec w 160 st. C. 50-70 minut, do suchego patyczka. Przestudzić.

Polewa:

W garnuszku umieścić śmietanę masło, cukier i sól. Zagotować. Gotować przez około pięć minut, cały czas mieszając, aż polewa zgęstnieje.

Przestudzoną polać ciasto.

Smacznego!

Hmm... Jest jeszcze coś, na co czekam z utęsknieniem - słońce! Pomijając fakt, że chciałabym wychodząc z domu nie wkładać na siebie dwóch swetrów i najcieplejszych skarpet, to bardzo, bardzo chcę mieć możliwość robienia zdjęć przy naturalnym świetle. Bo teraz, choćbym nie wiem jak się starała, i tak wychodzą mocno takie sobie. Ale pewnie nie tylko ja mam z tym problem...

Zajadanie smutków

Dzisiaj słonko wyjrzało zza chmur. Nadal zimno, śniegu po kolana, ale wesołe promyki jednak mają moc czynienia cudów - spacer z psem przestaje być uciążliwy, a wyjrzawszy za okno uśmiecham się, zamiast krzywić. Co prawa nie sprawiły, że wszystko wróciło na swoje miejsce, jednak jest lepiej. Naprawdę.

Poza tym jest sernik. I to nie byle jaki! Kiedy zobaczyłam go u Dorotki wiedziałam, że muszę go zrobić. Będąc w Polsce specjalnie dla niego kupiłam chałwę. Prosty w przygotowaniu, bez ubijania osobno białek (większe szanse, że nie opadnie), z pyszną polewą. Rewelacja! 

Chałwa ma bardzo charakterystyczny smak, więc żeby to ciasto smakowało, trzeba ją lubić. Kawałeczki w masie sernikowej, i oczywiście kwintesencja chałwowowści na wierzchu. My nie mogliśmy się mu oprzeć, i trzy czwarte zniknęło za jednym posiedzeniem.

Użyłam chałwy kakaowo-waniliowej do masy, i sezamowej w polewie. Oczywiście każdy powinien wybrać swój ulubiony smak. Naprawdę, warto spróbować.

Sernik chałwowy

Składniki:

(tortownica 24 cm)

spód:

• 110 g ciastek digestive
• 45 g masła

masa twarogowa:

• 800 g twarogu zmielonego 2- lub 3krotnie
• 100 g cukru
• 4 duże jajka
• 125 ml śmietany kremówki (38%)
• 2 łyżki mąki ziemniaczanej
• 2 łyżeczki ekstraktu z wanilii
• 250 g chałwy

polewa:

• 150 g chałwy
• 125 ml śmietany kremówki (38%)

Masło roztopić i przestudzić.

Ciasta dokładnie pokruszyć. Wymieszać z masłem. 

Tortownicę wyłożyć folią aluminiową. Na dnie ugnieść spód z ciasteczek.

Włożyć do lodówki na czas przygotowania masy serowej.

Twaróg zmiksować z cukrem na gładką masę. Po kolei wbijać jajka, dokłądnie miksując po każdym dodaniu. Wsypać mąkę, wlać śmietanę i ekstrakt, zmiksować do połączenia się składników.

Chałwę pokroić na dość spore kawałki, dodać do masy, delikatnie wymieszać łyżką.

Wylać na wcześniej przygotowany spód.

Piec 45-50 minut w 170 st. C. z parą wodną (obok tortownicy ustawić naczynie żaroodporne z gorącą wodą).

Wystudzić w lekko uchylonym piekarniku.

Polewa:

Śmietanę podgrzać z chałwą, mieszając, żeby masa się nie przypaliła. W ciepłej śmietance chałwa bez problemu się rozpuści - masa powinna być gładka. Kiedy zgęstnieje, zdjąć z palnika i przestudzić.

Chłodną polewę rozprowadzić na cieście. Wstawić do lodówki na kilka godzin, a najlepiej na całą noc.

Smacznego!

Zajadanie smutków poszło naprawdę nieźle. Uwielbiam serniki, piec i jeść. Szybkie w przygotowaniu (miksowanie raz-dwa, a przy piekarniku stać przecież nie trzeba), nie miewają zakalca (jak na przykład moja pięta Achillesa - ciasta ucierane), smakują wyśmienicie niezależnie od rodzaju użytego twarogu, mogą być codzienne lub przy odrobinę większym nakładzie pracy - odświętne. I tak naprawdę chyba nie znam nikogo, kto nie lubiłby serników. Ten z pewnością jest jednym z lepszych, jakie przygotowałam. Ideał nadal poszukiwany.