For Japan with love

Czekoladowo... Bez czekolady

W lodówce leżało kilka samotnych marchewek. Czekały cierpliwie, aż wreszcie wyraźnie powiedziały dość. Musiałam coś z nich zrobić. Tylko co...? Uwielbiam zupę-krem, ale D. nie przepada. A jeść w kółko przez tydzień to samo - żadna frajda. W końcu część doskonale skomponowała się z kurczakiem, a reszta powędrowała do ciasta. Ale nie byle jakiego! Z książki Czekolada z serii Z kuchennej półeczki. Na zdjęciu wygląda bardzo apetycznie. Tylko, że... Masa, mimo że podobno z czekolady, ma cudny karmelowy kolor. I tak sobie pomyślałam, że kajmak do kakaowego ciasta pasowałby świetnie. Jak wymyśliłam, tak zrobiłam. I muszę powiedzieć, że to był strzał w dziesiątkę!

Ciasto jest miękkie i sprężyste - jak gąbka. Pysznie kakaowe, średnio słodkie. Masa twarożkowo-krówkowa jest super - słodka z lekką słoną nutą. Wszystko komponuje się idealnie, i ciasto zniknęło, zanim zdążyłam mu zrobić zdjęcie w przekroju. Pycha!

Ciasto marchewkowo-kakaowe

Składniki:

(tortownica o średnicy 20 cm)

ciasto:

• 5 jajek
• 125 g cukru
• 125 g mąki pszennej
• 1 łyżeczka proszku do pieczenia
• 30 g gorzkiego kakao
• 180 g marchewki
• 2 łyżeczki oleju słonecznikowego

krem:

• 330 g twarożku kremowego
• 245 g masy krówkowej

Marchewkę obrać i zetrzeć na tartce o drobnych oczkach.

Jajka z cukrem ubić na parze na puszystą, jasną masę. Zdjąć miskę z naczynia z wodą, przesiać na wierzch mąkę i kakao, delikatnie wymieszać łyżką. Dodać marchewkę. Połączyć. 

Formę wysmarować masłem i wysypać bułką tartą. Przełożyć do niej ciasto.

Piec w 190 st. C. 45 minut do tzw. suchego patyczka.

Przestudzić, wyłożyć na kratkę i zostawić by całkowicie ostygło.

Twarożek utrzeć z masą krówkową na gładką masę.

Ciasto przeciąć w poziomie, przełożyć połową masy. Resztę wyłożyć na wierzch. Schłodzić w lodówce przez około godzinę.

Smacznego!

Ciasto na sobotę

Wczoraj D. zarządził, że jedziemy odwiedzić Smoka. Pisałam już o nim - wielki miłośnik bezów wszelakich, szczególnie zwykłych waniliowych, z którym mieliśmy przyjemność dzielić kuchnię przez ponad rok. W kwestii konsumpcji zawsze można na niego liczyć. Skoro więc mieliśmy do niego pojechać, potrzebowałam ciasta. Nie miałam czasu na bezy, które muszą się dość długo suszyć i trzeba ich pilnować, żeby się za bardzo nie spiekły i były w środku przyjemnie ciągnące - wszyscy takie właśnie lubimy najbardziej. Lekka panika - znowu muffiny? W sukurs przyszła mi bardzo przyjemna książka Dania słodkie wydawnictwa Wega Delbana Polska. Znalazłam przepis na chlebek bananowy z czekoladą - a że dojrzałe banany leżały sobie spokojnie w misce wiedziałam, że to będzie strzał w dziesiątkę. Ciasto wyszło przyjemnie słodko-bananowe, wilgotne, z groszkami ciemnej czekolady. Niebo w gębie! W oryginale dodaje się jeszcze orzechy, co jest moim zdaniem świetnym pomysłem - wpasowałyby się idealnie - ale niestety nie miałam akurat pod ręką. Nie chciałam rezygnować z chrupkiego akcentu, więc dorzuciłam suszonych bananów - sprawdziły się super. Całość wyszła pyszna, i nawet R., który wielkim fanem słodyczy nie jest, zjadł całkiem spory kawałek. 

A zdjęcia środka nie ma, bo jeszcze ciepłe ciasto pojechało z nami na Agershøj.

Ciasto czekoladowo-bananowe

Składniki:

(keksówka 8x22 cm)

• 3 dojrzałe banany
• 130 g cukru
• 1 łyżeczka ekstraktu z cytryny
• 185 g mąki
• 2 łyżeczki proszku do pieczenia
• 2 jajka, roztrzepane
• 3 łyżki oleju
• 60 ml mleka
• 100 g ciemnej czekolady
• 60 g chipsów bananowych

Banany obrać ze skórki. Rozgnieść widelcem na miazgę, wymieszać. Dodać przesianą z proszkiem do pieczenia mąkę, jajka, olej i mleko. Króko wymieszać łyżką. Wsypać posiekaną czekoladę i chipsy bananowe, połączyć. 

Ciasto przełożyć do wysmarowanej tłuszczem i wysypanej bułką tartą formy.

Piec 55-60 minut w 180 st. C., do tzw. suchego patyczka.

Smacznego!

Ten tydzień był wyjątkowo ubogi w słodkości - sama nie wiem, dlaczego. Ale kiedy nie mam ochoty piec, wolę nie pchać się na siłę do kuchni. Bo nieudane wypieki mogą tylko pogorszyć humor. Mam nadzieję, że zła passa została przerwana i teraz będzie u nas nieco bardziej słodko.

I może nieco mniej bananowo... Chociaż wypieki z dodatkiem tych owoców są naprawdę smaczne.

O Walentynkach raz jeszcze

Pamiętacie jeszcze, że były całkiem niedawno? Mroźne, śnieżne, pełne słodkich różowych serduszek i wielu wyznań. Czasem szczerych, czasem wymuszonych chwilą. U nas było słodko za sprawą galaretek, o których nie miałam kiedy napisać.

Przepis znalazłam na blogu Doroty, więc miałam pewność, że się uda. Zresztą - co może nie wyjść, jeśli mieszamy świeży owocowy sok z żelatyną? Musi być dobrze.

Rzeczywiście, smak pomarańczy jest niesamowicie... Pomarańczowy. Żadna galaretka w proszku nie zapewni takich doznań. Zajadaliśmy się słodkimi serduszkami, wyobrażając sobie ciepły dzień w cieniu drzewek pomarańczowych. Tak, to były miłe Walentynki...

W przepisie pozmieniałam co nieco - wlałam odrobinę ekstraktu z limonki, który stał się orzeźwiającą nutą w tej pomarańczowej melodii. Zmniejszyłam też ilość cukru - wszystko zależy od naturalnej słodyczy owoców. Najlepiej po prostu posmakować i sypnąć cukru wedle gustu. Można kombinować z rodzajem owoców, z dodatkami, ze wszystkim - taka galaretka i tak zrobi wrażenie. Jest pyszna!

Galaretki pomarańczowe

Składniki:

(na 5 galaretek w formie do muffinek)

• 300 ml soku z pomarańczy (ze wszystkimi fufami)
• skórka otarta z 1 pomarańczy
• 2 łyżeczki ekstraktu z limonki
• 3 łyżeczki żelatyny
• 2 łyżki zimnej wody
• 35 g cukru

dodatkowo:

• 2 kostki ciemnej czekolady

Żelatynę namoczyć w zimnej wodzie.

Sok podgrzać z cukrem i skórką. Zaraz po rozpuszczeniu cukru zdjąć z palnika. Dodać żlatynę, dokładnie wymieszać. Ostudzić. 

Wlać ekstrakt i wymieszać.

Przelać do silikonowych foremek i wstawić do lodówki do całkowitego zastygnięcia. 

Sztywne galaretki delikatnie wyjąć z foremek, ułożyć na talerzykach i posypać startą czekoladą.

Smacznego!

Tym wpisem chciałabym zakończyć pewien etap. Mianowicie - podjęłam postanowienie. Mam całe mnóstwo gazet i książek kulinarnych, i bardzo mało z nich korzystam. Zabierając się za przepisy z blogów wiem, że wyjdą, że będą smaczne; mogę w razie czego dopytać Autora. Ale skoro wydałam już mały majątek na publikacje wszelakie (majątek wydany się powiększył, już niedługo przyjedzie z Polski paczka), stwierdziłam, że muszę ich używać. Nadal będę przeglądać blogi, zapisywać co ciekawsze przepisy, ale przygotowywać będę te z książek i czasopism (chyba, że coś mnie oczaruje i sprawi, że nie będę mogła spać spokojnie, ale nie przewiduję wielu takich sytuacji, gdyż ostatnio dość zmęczona jestem). Mam nadzieję, że się uda. I że słowo papierowe mnie nie zawiedzie. Trzymajcie kciuki!

Po Kobiecym Dniu

Hmm... I jak się Panie wczoraj bawiły? Panowie gotowali, sprzątali, kupowali kwiaty, a Wy po prostu byłyście? Ten jeden dzień w roku można, prawda? Żeby było tak trochę inaczej. Żeby poczuć się Kobietą. 

Ja dostałam cudne róże. Co jeszcze? Cóż, prawdziwa Kobieta musi mieć swoje tajemnice...

Coś słodkiego na sobotę

Bardzo nam się słodkiego zachciało. No dobra - mi się zachciało. Bardzo słodkiego. Banany groziły, że niedługo sczernieją do reszty, więc wiedziałam, że muszą się w moim super słodkim cieście znaleźć. I co jeszcze...? Zerkałam na blogi, zaglądałam do szafek i lodówki... I tak - znalazłam! Masa krówkowa. Najsłodsza ze słodkich, przepyszna. Idealnie komponująca się z bananami. 

Zainspirowała mnie Iv, coś znalazłam u Doroty, dodałam też troszkę od siebie. Tym sposobem powstał banoffee pie nieco inny od tych, które oglądałam. Moim zdaniem dodatek kawy zrobił mu dobrze - spód sam w sobie jest nieco gorzkawy, przez co wspaniale równoważy słodycz masy. A drobinki kawy w toffi nadają charakteru. Ciasto jest nieco zamulające, ale pyszne. Znika niezauważenie w tempie błyskawicznym - przynajmniej u nas. D. bez zastanowienia sięgał po kolejne dokładki, a ja nie pozostawałam daleko w tyle (wstyd się przyznać...). 

Każdy, kto lubi naprawdę słodkie, będzie zachwycony. A że odsłodzić się tego cuda nie da...

Z pewnością nie na co dzień, ale od czasu do czasu, dla zachowania równowagi w organizmie spragnionym słodyczy, z pewnością nie zaszkodzi.

Banoffee pie

Składniki:

(na tortownicę 22 cm średnicy)

spód:

• 160 g ciastek digestive
• 15 g orzechów włoskich
• 80 g masła
• 1 łyżka kawy rozpuszczalnej

wypełnienie:

• 3 dojrzałe banany
• 2 łyżki soku z cytryny
• 1 łyżeczka ekstraktu z wanilii
• 460 g masy kajmakowej
• 60 g masła
• 1 łyżka kawy rozpuszczalnej
• 250 ml śmietany kremówki (38%)
• 1 łyżeczka cukru waniliowego
• 1 łyżka mleka w proszku

Masło rozpuścić z kawą. Przestudzić.

Ciastka drobno pokruszyć, orzechy drobno posiekać (można zmielić, ale przyjemne są takie chrupkie kawałeczki). Wymieszać z masłem, wyłożyć dno i boki tortownicy na wysokość 2-3 cm.

Piec w 180 st. C. 10-15 minut, na złoty kolor.

Banany pokroić w plasterki. WYmieszać z sokiem z cytryny i kestraktem. Wyłożyć na ostudzony spód.

Masę kajmakową zmiksować z kawą i masłem. Wyłożyć na banany.

Kremówkę ubić na sztywno z mlekiem w proszku i cukrem waniliowym. Wyłożyć na wierzch ciasta.

Schłodzić w lodówce przez kilka godzin.

Smacznego!

Coś mi się wydaje, że nieprzyzwoicie wręcz często używałam w tym wpisie słowa na s...

Idziemy na spacer?

Poszłyśmy z Ptysią na spacer. Pierwszy raz od nie wiem kiedy zaświeciło słońce, bez gwarancji, że jutro ten cud powtórzy. Dlatego nie mogłyśmy przepuścić okazji. W parku mnóstwo ludzi z psami - zupełnie malutkimi, szybko przebierającymi nóżkami za właścicielem ze zbyt wydłużonym krokiem; dużymi, kroczącymi dostojnie przy nodze; wesołymi, obwąchującymi wszystko i wszystkich, co obwąchać się da, nie powarkując ani nie tupiąc; starszymi, które po prostu cieszą się ciepłem. 

Liści na drzewach nie ma, więc promienie bez problemu przebijają się przez gałęzie aż do samej ziemi. Powoli topniejący śnieg zasila potoczki spływające alejami. Plask, plask, idziemy powoli obok siebie, rozkoszując się dniem.

Zaczęłam się zastanawiać - dlaczego najlepsze teksty przychodzą do głowy, kiedy absolutnie nie ma możliwości ich zapisania? I chociażbym je w kółko powtarzała całą drogę do domu, złote myśli znikają lub wydają się banalne. Nie, to musiało być inaczej. Przecież te kilka zdań miało tak cudną melodię, pasowały do siebie, cóż to byłby za początek... Troszkę jak ze snami - tuż po przebudzeniu wydają się magiczne, podczas mycia zębów bledną, żeby przy śniadaniu wydać się tylko nic nie znaczącymi obrazami. Z jednej strony mnie to fascynuje, z drugiej zasmuca. Bo ile wyjątkowych słów zniknęło w tak prosty, nie dający się opanować, sposób?

Oby jutro przytrafił nam się kolejny, słoneczny dzień.

Chciałam pokazać Wam zdjęcia z naszego spacerowego parku, ale te z telefonu są potwornie słabej jakości. Dlatego muszelka na szczęście. Ze Skagen (o którym kiedyś opowiem, bo to fantastyczne miejsce).